Στιγμές

Θανάσης Αθανάσιος 9

2012-03-09T08:32:00.000+02:00

Οιονεί Εγώ

Οιονεί Εγώ

Βαθυπώγων Ακραιφνής
Διάφανος Στιλβαδάμας
Πρίγκιπας Tathagata!

Ιγδίον. Ιδαλγός. Γυμνιππευτής.
Αλεξιβόρβορο

˜

Ολβους Παμφαλάω
Ζουμπούλια

Πετροφυή χταπόδια
Εκστάσεις
˜

Τις προάλλες βγήκα απ’ το καφέ
Με τα χέρια στις τσέπες
Εκεί
Δίπλα στο φλοίσβο
Φωτίστηκα

καλοτάξιδο!

Γεωργία Συλλαίου - Το Ακρωτήρι

2012-03-09T06:59:00.005+02:00

Οι Εκδόσεις Οδός Πανός και το Black Duck παρουσιάζουν το πρώτο βιβλίο της Γεωργίας Συλλαίου, με τίτλο «Στο Ακρωτήρι», την Τρίτη 13 Μαρτίου, στις 7.30 μ.μ., στο Black Duck (Χρ. Λαδά 9α).

Θα μιλήσουν οι: Γιώργος Χρονάς και Κωνσταντίνος Μπούρας

Θα διαβάσει η Στέλλα Αντύπα.

Η συγγραφέας και μουσικός Γεωργία Συλλαίου θα μιλήσει για το βιβλίο της και θα τραγουδήσει συνοδευόμενη από τον πιανίστα Θοδωρή Οικονόμου.

Tρίλιζα

2012-03-08T12:33:00.002+02:00

Κορνήλιος Καστοριάδης - στην εκπομπή Παρασκήνιο

2012-03-07T22:44:00.000+02:00

Η καυτή πατάτα που επιμένεις να κρατάς στα χέρια σου δε(ν) θα σε θρέψει, θα σε κάψει.

2012-03-06T23:43:00.007+02:00

Μία τέτοια είναι και η πίστη, όπως θεμελιώθηκε στην κομουνιστική διεθνή του 1920, πως: Κάθε τι που δεν εκπορεύεται από τις αποφάσεις και το σχεδιασμό του κομουνιστικού κόμματος είναι εξ ορισμού αντιδραστικό, υποκινούμενο από το κεφάλαιο και δεν υπηρετεί τον τελικό σκοπό.

Ο Γκορμπατσόφ θα πρέπει να θεωρείται ως το ιστορικό αναπόφευκτο της.

Φτάσαμε αισίως στα 2012 και παραμένει ακόμα καυτή και στα χέρια ορισμένων.

- Δεν υπάρχει ελευθερία (δηλαδή: ανεξαρτησία /αυτοδιαχείριση) την οποία δεν τη διεκδικείς κάθε μέρα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας (γειτονιά- εργασία- πόλη- κράτος).
- Αν είναι να εξακολουθούμε να μην αποφασίζουμε εμείς γιατί να αγωνιστούμε αφού ήδη το έχουμε;

- Σταθερή πρόταση ανάγνωσης: Η ουγγρική επανάσταση του 1956 του Κορνήλιου Καστοριάδη.

ΥΓ. Τέτοια ικανότητα να πιάνεις σωστά πράγματα (*) και αφού τα κάνεις λάθος θέση να τα λες με το χειρότερο τρόπο την πιο λάθος στιγμή, δεν έχω ματαδεί.

(*) διότι ναι, κανείς δεν περιμένει από ένα κίνημα απελπισμένων (όπως της πατάτας όπου απελπισμένοι είναι και αυτοί που πουλούν αλλά και αυτοί που αγοράζουν) να έρθει η ανατροπή ή να λυθεί το πρόβλημα της ακρίβειας, της εκμετάλλευσης που ασκούν οι μεσάζοντες, της φτώχιας και των αιτίων της αν αυτό δε(ν) γενικευτεί κι εξαπλωθεί, αλλά είναι ανόητο να λες σε κάποιον, που βλέπει την παραγωγή του αδιάθετη μέχρι στο παραπέντε να σαπίσει, όταν τότε θα πάει ο έμπορας να την αγοράσει και μάλιστα στο 1/8 της τιμής που θα πουληθεί στο supermarket, ότι δεν έπρεπε να το κάνει αυτό γιατί δεν λύνει, μόνο με τον τρόπο αυτό, οριστικά το πρόβλημα!

Αρχική θέση του ΚΚΕ για το κίνημα της πατάτας της 02-03-2012

Διευκρίνιση του ΚΚΕ για το κίνημα της πατάτας της 05-03-2012

Παναγιώτης Πανάς - Έργα Αργίας

2012-03-05T13:54:00.004+02:00

Πρόλογος.

Του γκιώνη όποιος λέει πώς η φωνή,
Στης φύσης τη μεγάλη αρμονία,
Δεν είναι αναγκαία - με συγχωρεί -
Μα λέει μια μεγάλη ανοησία…
Μονότονο θα ήτανε το αηδόνι,
Εάν δεν ήταν κ’ η φωνή του γκιώνη.
Γκιώνη φωνή και αυτά τα στιχουργήματα
Είναι, οπού τη νύχτα αντηχάει.
Δεν είναι από εκείνα τα ποιήματα,
Όπου η Μούσα μας κανοναρχάει....
Και αν κανένας τέτοια τα προσμένει,
Η γνώμη του θα εύγη γελασμένη.
Συμπέρασμα λοιπόν… λεπτό δεν δίνω
Τι τύχη θε να λάβουν… Δεν με μέλει,
Αν κανένας Ροΐδης… Τον αφήνω
Ελεύθερον να ψάλει ό,τι θέλει…
Γιατί πρώτος κ’ εγώ, - μα την αλήθεια! –
Ανάλατα τα βρίσκω κολοκύθια.

πηγές:
εδώ (24γράμματα) ,
εδώ (Σαραντάκος) ,
κι εδώ

e magazine "Εάν" - οι παρουσιάσεις της 04 Μαρτίου 2012.

2012-03-04T10:22:00.000+02:00

Το εθνικό πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου [Διονυσία Ντάλιου]

Οι Έξι Αιρετικοί Φιλόσοφοι της Ινδίας [Θανάσης Αθανάσιος]

Γνωριμία με τον ποιητή Σωκράτη Μαρτίνη

Τρία ανέκδοτα ποιήματα του Γιώργου Βέη

2012-03-03T14:08:00.000+02:00

Πάντα μαζί

Δεν μπόρεσα πάλι να την διακρίνω

όσο κι αν προσπάθησα δεν είδα τίποτε

κρυβόταν συνεχώς η κειμενοβουνοπλαγιά

ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων και τις κουρτίνες της βροχής

την άκουγα καθαρά όμως

όπως ακριβώς οι πρώτοι άνθρωποι του κόσμου

μου την διάβαζε από την αρχή ως το τέλος

με την ίδια πάντα άνεση

ο σπίνος.

Το τικ του Ροβεσπιέρου

είναι το σημάδι της υποταγής ή της υπεροχής

ιδίως όταν βλέπει ξαφνικά να έρχεται προς το μέρος του

εκείνη η αλάνθαστη λέξη στιλέτο

να καρφωθεί με δύναμη στην καρδιά του

τότε φέρνει το δεξί χέρι του στο στήθος

ως να υποκλίνεται στον Αχέροντα των μυστικών του

Αμφιβολίες μοναχού στην Καμπότζη

κρέμεται από μια τρίχα

από ένα τίποτε του πεπρωμένου

η ρίζα της αμφιβολίας

έτοιμη να πέσει κάτω στο χώμα

εύχεται να τη φυσήξει δυνατά

να την σηκώσει ψηλά ο αέρας

μέσα στο όραμα του δειλινού

να μην δοκιμάσει ξανά

τον βραχνά των χρωμάτων

τη δύναμη των αριθμών

Musica Lontana

2012-03-01T14:33:00.004+02:00

1 Musica Lontana 8:58 (Vincenzo Mastropirro – poetry: Vittorino Curci)
2 A Museche 10:12 (Vincenzo Mastropirro – poetry: Vittorino Curci)
3 Cirte Volte 7:13 (Vincenzo Mastropirro – poetry: Vittorino Curci)
4 Malati Du Viagge 5:40 (Vincenzo Mastropirro – poetry: Vittorino Curci)
5 Liturgia Del Buon Principio 3:46 (Vittorino Curci – poetry: Vittorino Curci)
6 Epitaph Of Seikilos 10:45 (ancient Greek music arranged by Sakis Papadimitriou)
7 Dinastia Del Puri 5:42 (Sakis Papadimitriou – poetry: Vittorino Curci)
8 Film Noir 7:54 (Sakis Papadimitriou – text: Georgia Sylleou)

Alto Saxophone, Voice – Vittorino Curci
Double Bass – Agamemnon Mardas
Drums – Christos Yermenoglou
Flute [Flutes], Voice – Vincenzo Mastropirro
Piano – Sakis Papadimitriou
Voice – Georgia Sylleou.

Κατωτέρω παρατίθεται ένα από τα μελοποιημένα ποιήματα του Vittorino Curci, που υπάρχουν στο Musica Lontana, σε μετάφραση Γεωργίας Συλλαίου και Μαρίας Κωνσταντινίδου.

A Museche.

Η μουσική, τι σχέση έχει με το «εδώ» του κόσμου ετούτου;...
είναι κάτι που πλανιέται στον αέρα,
τώρα υπάρχει, τώρα σκορπίζεται
είναι μια σκέψη δίχως μάτια
ένα δώρο των χεριών, της ανάσας...
Κάτι που δεν γεμίζει το στομάχι.

_______________________________

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στο Σάκη Παπαδημητρίου για την τιμή να μου εμπιστευθεί τη μετάφραση των ποιημάτων του Vittorino Curci, ο οποίος μάλιστα παίζει και σαξόφωνο στο πολύ σημαντικό αυτό έργο.

Εδώ διαβάστε:

- τη συνέντευξη του Σάκη Παπαδημητρίου, στο ηλεκτρονικό περιοδικό mic, για τη Musica Lontana

- την παρουσίαση/κριτική του έργου από τον Γιάννη Μουγγολιά:

Για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας

2012-02-29T16:57:00.000+02:00

Διαβάστε εδώ

Τέσσερις παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα

2012-02-28T13:15:00.003+02:00

Μη ζητάς στα λατινικά πως θα μιλήσεις καλά γερμανικά. Ρώτα τη μάνα στο σπίτι, τα παιδιά στους δρόμους, τον απλοϊκό άνθρωπο στο παζάρι. Κοίταξέ τους στο στόμα πως μιλούν και γράφουν [Martin Luther]

Ο καλός γραφιάς λέει καινούργια πράγματα με συνηθισμένες λέξεις [Arthur Schopenhauer]

Ο δάσκαλος των λέξεων είναι ο λαός [Διονύσιος Σολωμός]

Κάθε γλώσσα έχει τους φυσικούς της κανόνες [Γιάννης Βηλαράς]

πηγές:
Τεύχος του Νουμά ν. 248
Τεύχος του Νουμά ν. 269
Τεύχος του Νουμά ν. 373

Στέφανος Μάνος statistics

2012-02-28T01:01:00.001+02:00

Δημοσιεύτηκε εδώ (24grammata)

Στέφανος Μάνος: «Η Φινλανδία αναλογικά έχει το 1/4 των δασκάλων σε σχέση με εμάς. Για ποιο λόγο η σχεδόν χρεοκοπημένη Ελλάδα έχει 4 φορές περισσότερους δασκάλους από μια συγκροτημένη χώρα;»(*)

Το 2012 οι δυο κατά την άποψή μου σημαντικότερες αδικίες που υπάρχουν είναι:
1) να κερδίζεις χρήματα από δραστηριότητες που δεν σχετίζονται με την εργασία σου (με κορυφαίο παράδειγμα το ναό του καπιταλισμού και έβδομο ουρανό του νεοφιλελευθερισμού , δλδ το χρηματιστήριο) αφού σημαίνουν κέρδη από την εργασία των άλλων και μάλιστα των χαμηλότερα αμειβόμενων και
2) να μην εισπράττεις τη συμπεριφορά σου.
Αν και φαινομενικά αυτή η δεύτερη αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις μας από το εργασιακό μέχρι το οικογενειακό περιβάλλον, εν τούτοις θεωρώ πως επεκτείνεται σε κάθε δραστηριότητα.
Τη σκέφτομαι μάλιστα κάθε φορά που διαβάζω αυτή την (βλέπε ανωτέρω) μεγαλειώδη δήλωση Στέφανου Μάνου.
Αν για παράδειγμα, ένας απλός εργαζόμενος πολίτης την κοινοποιούσε, μέσω κάποιας μελέτης που θα έστελνε, στους προϊσταμένους του, τότε αυτοί θα του έλεγαν:
«Όπως γνωρίζετε
- στην Ελλάδα ο μέσος αριθμός στις τάξεις του δημοτικού στις πόλεις είναι περί τα 20-25 παιδιά ανά τάξη (άρα περίπου και δάσκαλο αφού στο δημοτικό σχολείο για κάθε τάξη αντιστοιχεί ένας δάσκαλος) που διαμορφώνεται σε περίπου 13-14 σε όλη στην επικράτεια αν λάβουμε υπόψη μας τα σχολεία σε απομακρυσμένες περιοχές καθώς και τους καθηγητές ξένων γλωσσών, μουσικούς ή γυμναστές, που απασχολούνται στα δημοτικά σχολεία, οι οποίοι όμως αναλογικά είναι πολύ λιγότεροι και συνήθως κάθε ένας τους απασχολείται σε αρκετά σχολεία,
- οι δύο χώρες δεν διαφέρουν σημαντικά στο δείκτη γεννητικότητας.
Όπως προκύπτει από τη μελέτη σας η αναλογία που αναφέρετε σημαίνει πως εφόσον στην Ελλάδα έχουμε 13-14 παιδιά ανά δάσκαλο τότε στη Φιλανδία θα πρέπει να αντιστοιχούν 55-60 παιδιά ανά δάσκαλο. Αυτό όμως δεν συνάδει ούτε με τα στοιχεία (πράγματι στη Φιλανδία αντιστοιχούν περί τα 20-25 παιδιά ανά δάσκαλο) ούτε με το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο της χώρας αυτής»
Αφού τέλος του εξηγούσαν τον απαράδεκτα επιπόλαιο τρόπο που αντιμετώπισε τη μελέτη και του υπενθύμιζαν πως θα αρκούσε να αντιμετώπιζε τα νούμερα απλώς με την κοινή λογική για να δει το λάθος αποτέλεσμα που κατέληξε και να αναθεωρήσει ώστε να τους έστελνε μία σωστή μελέτη, θα τον έστελναν στο ταμείο ανεργίας ως ανεπαρκή. Και δίκαια.
Και όμως ο κ. Στέφανος Μάνος, πρώην υπουργός σε οικονομικά υπουργεία της χώρας που μάλιστα διετέλεσε βουλευτής και στα δυο «μεγάλα» κόμματα, χαίρει εκτίμησης από το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο της χώρας και οι θέσεις του αντιμετωπίζονται σοβαρά.
Γελοιότητα; επιπολαιότητα; ανεπάρκεια;
Όχι. Προπαγάνδα και ψέματα σε καιρούς που γίνονται εύκολα πιστευτά, τα οποία αποσκοπούν να στηρίξουν μία αποτυχημένη και αδιέξοδη πολιτική.
Εντάξει θα μπορούσε να πει κάποιος, ακόμα και αν έγινε λάθος στον αριθμό των δασκάλων δεν παύει να έχουμε εξοργιστικά μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων.
Εάν πάντως το θέμα είναι ποσοτικό (αφού στο ποιοτικό μέρος των δημόσιων υπηρεσιών το κράτος πρώτο φρόντισε να υποβαθμίσει, εσκεμμένα απ’ ότι φαίνεται, το επίπεδο τους σε αυτό των τριτοκοσμικών χωρών) και όπως ξεκάθαρα προκύπτει από την έκθεση αυτή[σελίδα 6/28] ως προς τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα, η χώρα μας βρίσκεται μόλις στην 15η θέση, μεταξύ 17 χωρών της Ε.Ε, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, με το ποσοστό των απασχολούμενων στο δημόσιο να αγγίζει μόλις ένα 11,4% όταν στη Σουηδία αγγίζει το 30%(!).

(*)
πηγή εδώ

Ηχήστε σάλπιγγες [Άγγελος Σικελιανός]

2012-02-27T14:00:00.030+02:00

«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
Δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Βογγήστε, τύμπανα πολέμου…
Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!»

από την κηδεία του Κωστή Παλαμά (13.01.1859-27.02.1943)

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

--------------------------------------------

Διαβάστε ή κατεβάστε το Δωδεκάλογο του Γύφτου: εδώ

Διαβάστε ή κατεβάστε όλα τα άρθρα και τις παρουσιάσεις του Κωστή Παλαμά στο Νουμά: εδώ

George Gershwin - Porgy and Bess

2012-02-27T11:05:00.000+02:00

Κυριαρχία [Κώστας Σφενδουράκης]

2012-02-27T10:59:00.001+02:00

Κυριαρχία

Στου κόσμου τούτου την πλημμύρα

αυτοί μόνο λίγες σταγόνες

να κοθορίζουνε τη μοίρα

θέτοντας νόμους και κανόνες.

Εκείνοι κλέβουν τις ανάσες

πριν βγουν ακόμα από το στόμα

κλείνουν τα όνειρα σε κάσες

κι ύστερα τα ραντίζουν χώμα.

Παίζουν κρυμμένοι σε παλάτια

γκρεμίζοντας φτωχοκαλύβες

δούλους – ανθρώπους σε δωμάτια

συνθλίβουν, βάζουνε σε στοίβες.

Κάποιους τους έκαναν πελάτες

τους έντυσαν με απληστία

και τους φορτώσανε στις πλάτες

της εποχής τους την ληστεία.

Είναι εκείνοι που αρμενίζουν

μέσα στα πέλαγα του πλούτου

και σαν θεοί πάντα θα ορίζουν

τη μοίρα όλου του κόσμου τούτου.

παγκόσμιος μετρητής χρέους

Το 1ο από τη δεύτερη σειρά των "Σατιρικών Γυμνασμάτων" [Κωστής Παλαμάς]

2012-02-24T21:41:00.017+02:00

Στ’ ακάθαρτα κυλήστε μας του βούρκου,
και πιο βαθιά. Πατήστε μας με κάτι
κι από το πόδι πιο σκληρό του Τούρκου.

Διαβασμένοι, ντοτόροι, σπιρουνάτοι,
ρασοφόροι, δασκάλοι, ρουσφετλήδες,
οικοπεδοφαγάδες, αβοκάτοι,

κομματάρχηδες και κοτσαμπασήδες,
και της γραμματικής οι μανταρίνοι
και της πολιτικής οι φασουλήδες,

ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι!
– Αμάν! Αγά, στα πόδια σου! άκου! στάσου! –
Βυζαντινοί, Γασμούλοι, Λεβαντίνοι.

Ρωμέικο να! Με γεια σου, με χαρά σου.

πηγή εδώ

Kατεβάστε όλα τα Σατιρικά Γυμνάσματα του Κωστή Παλαμά, όπως δημοσιεύτηκαν στα τεύχη του Νουμά: 277/Γενάρης 1908 και 356/Σεπτέμβρης 1909:

Σατιρικά Γυμνάσματα - σειρά 1 - Τεύχος Νουμάς νο 277

Σατιρικά Γυμνάσματα - σειρά 2 - Τεύχος Νουμάς νο 356

Δύο (με τρόπο) χαϊκού.

2012-02-23T13:36:00.001+02:00

Στο Σάκη Παπαδημητρίου

Όταν κανόνες
Οι οδηγίες χρήσης.
Πενία τρόπων.

Παίζει τη βροχή
Ο νοτιάς στο σώμα μου.
Χωρίς ομπρέλα.

Για μία νέα συλλογικότητα.

2012-02-19T19:42:00.000+02:00

(δημοσιεύτηκε εδώ: 24grammata)

Η εποχή που η μουσική και το τραγούδι πήγαζαν συνολικά είτε από την κοινότητα είτε από μία ομάδα ανθρώπων με ίδια ταξική προέλευση (μέσω της οποίας εξέφραζαν τον κοινό τους πόνο) κι εκτελούνταν από τους τεχνίτες οργανοπαίχτες έχει παρέλθει.
Καμία μουσική ποτέ (ως συνολική έκφραση) δεν έφτασε αυτή τη λαϊκή μουσική που γεννήθηκε στις μικρές κοινότητες ή στα όρια των αστικών κέντρων. Είναι μουσικές που όταν τις νοιώσεις, αισθάνεσαι να διατρέχουν και διαπερνούν όλο σου το σώμα και αυτή η αίσθηση δεν είναι μία επίπλαστη προσωρινή κατάσταση (μέχρι το επόμενο σουξέ) και τη βιώνεις ακόμα και σήμερα που δεν τις ακούς στο περιβάλλον και τις συνθήκες που γεννήθηκαν.
Σήμερα κυριαρχεί το ατομιστικό στοιχείο, το οποίο συντηρείται από το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα αφού μόνο με τον τρόπο αυτό και ιδίως με τα λεγόμενα πνευματικά δικαιώματα που στην πράξη είναι οικονομικά δικαιώματα αναπτύσσεται οικονομικό ενδιαφέρον και συνθήκες κέρδους. Συνθήκες κέρδους που ως αυτοσκοπός δε(ν) συνάδουν ούτε με τη μουσική ούτε με την ποίηση, την τέχνη γενικότερα.
Ο δημιουργός, όχι μόνο στη μουσική, δεν είναι υποχρεωμένος και αν θέλουμε να ήμαστε ειλικρινείς δε(ν) μπορεί να ανατρέψει τα πράγματα.
Ο δημιουργός είναι ένας εκφραστής, ένας τυπογράφος, των συναισθημάτων, των ονείρων και των σκέψεών του και ωραίος δημιουργός αυτός που το έργο του όχι μόνο αγγίζει, αλλά διαπερνά κάθε μέρος του σώματός αυτόν ο οποίος εκτέθηκε στο έργο του , επηρεάζοντας μάλιστα τον τρόπο σκέψης του, και ο οποίος το ποιεί εκ νέου μέσα του καθιστώντας το κτήμα του. Ο όρος ακροατής είναι σαφώς ακατάλληλος αφού υπονοεί μία πράξη παθητική και ως εκ τούτου άσχετη με την τέχνη.
Αυτό που σήμερα απαιτείται, για να κατακτήσουμε εκ νέου αυτή τη φυσική τέχνη που πήγαζε κι εξέφραζε όλη την κοινότητα, είναι ο δημιουργός αφού κατακτήσει την ταυτότητα του, όχι όμως στη λογική τεκμηρίωσης της ευρεσιτεχνίας και μόνου στόχου το οικονομικό όφελος, παλεύοντας με τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς του, να προσφέρει το έργο του στο σύνολο κατά το δυνατόν έξω και πέρα από το εμπορικό σύστημα.
Μόνο από αυτό το ξεπέρασμα, την αν-οικονόμητη αποδοχή και υιοθέτηση του έργου από το σύνολο θα γίνει δυνατή μία τέχνη συλλογική που με τη σειρά της θα προκαλέσει και την ανάγκη για μία κοινωνία και όχι μία συσσώρευση.

Διαβάστε αυτή την εβδομάδα το “εάν”, νέο e-magazine για τις Τέχνες και τα Γράμματα (ένθετο του 24grammata.com)

2012-02-19T19:38:00.003+02:00

Τα άρθρα:

Εισαγωγικό.

Joni Mitchell - Τζόνι Μίτσελ.

“Jazz me rag more and more!” [Ντόρα Βλάσση]

Truman show [Εύα Γαλατσάνου]

Γιατί δεν υπάρχουν γιατί [Γιώργος Πατιός]

Σχετικά με τους Γίγαντες του βουνού, του Luigi Pirandello [Ελένη Γεωργίου]

Γκέοργκ Μπύχνερ, Λεντς [Αλεξάνδρα Μαυρίδου]

Για το Νικηφόρο Βρεττάκο [Απόστολος Θηβαίος]
Master Class: Οι Δίκαιοι του Camus [Νίκος Λυγερός]
William Blake (Επιγράμματα, Εδάφια και Θραύσματα από τα Σημειωματάρια) [Θανάσης Αθανάσιος]

Γνωριμία με τον ποιητή Βαλάντη Βορδό.

Μία Χαϊντεγκεριανή Προσέγγιση Των Χαϊκού [Δημήτρης Χώλλ]

Ζωή Εν Πνεύματι: Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου [Διονυσία Ντάλιου]

Ο επίκαιρος Δημ.Ταγκόπουλος (περ. Νουμάς) [Γιώργος Δαμιανός]

Για μία νέα συλλογικότητα [Γιώργος Πρίμπας]

Par solidarité, je suis Grec aussi.

2012-02-18T12:33:00.001+02:00

πηγή εδώ

Την ώρα που σύσσωμες οι ευρωπαϊκές συντηρητικές παρατάξεις μας βρίζουν, στον αντίποδα, στον αριστερό κι ευρύτερο αριστερό χώρο, όλο και περισσότερο συνειδητοποιούν αφενός πως η ελληνική κρίση, πέρα από τα λάθη μας, δεν είναι ελληνική, αλλά του καπιταλιστικού συστήματος αφετέρου πως είναι φασισμός η συνολική απαξίωση ενός λαού.

Αη Γιάννη.

2012-02-17T09:56:00.001+02:00

(Αθήνα, Σταδίου - 16-02-2012)

Αποκαΐδια

Ας γενούν
Οι πόλεις και οι δρόμοι
Εντός μας.
Και στου Αη Γιάννη
Αντάμα
Μαινάδες
Στων συμβάσεών τους
Να χορεύουμε
Τ' αποκαΐδια .

Δύο ποιήματα από τη συλλογή «Της Φυλακής ποιήματα»

2012-02-16T16:06:00.002+02:00

Δύο ποιήματα από τη συλλογή «Της Φυλακής ποιήματα»
Eπιμέλεια: Λογοτεχνικό εργαστήρι των ανήλικων φυλακισμένων στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Ελευθερία.

Όραμα;
Ανταπόκριση σε υποχρέωση;
Τα πάντα είναι ελευθερία;
Σίγουρα το χάδι του παιδιού είναι ελευθερία
Ελευθερία-Ιδέα
Δε στέκει πίσω από πόρτες κλειστές
Πίσω από σύρματα
Ελευθερία
Το τραγούδι της ψυχής
Το τραγούδι της αγάπης, της χαράς
Των ονείρων σου, της νοσταλγίας
Το ταξίδι του νου στην απεραντοσύνη.

Τα σκουλήκια.

Όταν ψηλά πετάς
Τα σκουλήκια που στην βρωμιά σέρνοναι
που το χρώμα τους σε απωθεί
που τα φύλλα κατατρώνε
που την καρδιά των ρόδων και των μήλων απομυζούν
τις ρίζες της ανεμώνας ξεραίνουν
ΔΕΝ ΤA ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ
Προσπάθησε ψηλά να μείνεις.

! ...

Παλιοσίδερα [Χαριτίνη Ξύδη]

2012-02-15T15:03:00.000+02:00

Παλιοσίδερα.

Βούλιαξε μέσα στη γυάλα.
Τι; Tίποτα.
Έχουμε αφήσει κάποια πόρτα ανοιχτή.
Βγες.
Κάθε φορά που αναπνέει σκίζονται
τα σπλάχνα του.
Γιατί τρέχουμε;
Κάτι έκτακτο.
Η ζωή μάς δωροδόκησε με στίχους.
Το ένα λάθος πίσω από το άλλο.
Μας κορόιδεψε.
Τσιμπήσαμε. Μασήσαμε.
Όπως θες πες το.
Έτσι λες και για τα τραύματα.
Για το ένα έπεσες από το ποδήλατο.
Για το άλλο έκλεισε το δάχτυλό σου
η πόρτα.
Για το βαθύτερο πως ήταν της μάνας σου.
Τι; Τίποτα.
Θα πάρω το μυστικό στην τεφροδόχο μου.
Κι είχε έναν τρόπο να διαγράφει
ό, τι κακό συνέβαινε.
Μια κίνηση με το χέρι ένα φουου
με το στόμα και ήταν σαν να μην
είχαν συμβεί ποτέ.
Τώρα κλειδαμπάρωσε και κυκλοφορεί
με σίδερο.
Δεν μου φαίνεται επικίνδυνος.
Έπρεπε να του το είχα πει νωρίτερα πως ό, τι είχε
αγαπήσει ό,τι ονειρεύτηκε θα χανόταν.
Τι; Τίποτα.
Θέλω ν’ αδειάσει το δωμάτιο.
Μάζεψέ τα.
Δεν πεινάω. Δεν μπορώ να τα ξαναπώ.
Πώς νομίζει ότι νιώθω;
Ένα φουου δεν μπορούσε;
Να φύγεις σε παρακαλώ.
Πήρε εργολαβία τις απώλειες
Δεν είναι μονάχα δικός του ο πόνος.
Σου είπα δεν θέλω να φάω.
Παπούτσια ήταν δεν ήταν τα πόδια μου.
Όσοι έχουμε σκοτώσει αναγνωριζόμαστε
στο βλέμμα.
Να δες. Οι κρυμμένοι είναι χειρότεροι.
Θα μάθεις αργά πολύ αργά πως από πάντα
βαδίζω ξυπόλητη.
Τι; Tίποτα. Παλιοσίδερα.

πηγή εδώ

Άτιτλο [Πόπη Συνοδινού]

2012-02-15T15:02:00.001+02:00

Mατώνουν οι λέξεις, τραβούν για την θάλασσα σαν κόκκινα πρόβατα
Τις τραβάω όσο παίρνει με μια λεπτή κλωστή
Έπειτα τραβούν τον άγριο δρόμο
επιστρέφοντας μετά από ένα δείπνο που υιοθετεί ένας μύστης,
λανθασμένες κρεπάλες κάτω από τον ουρανό,
νότες σβησμένες με μοσχολίβανο,
λερές απόψεις ενός κουρασμένου αστού,
δωμάτιο που περπατά στην άκρη των δακτύλων του.
Ρουφάω καπνό κι αφήνω δαχτυλίδια στο ταβάνι,
γράφω με κάρβουνο που μετά θα το περάσω στα μάτια μου,
μήπως θυμηθώ έτσι σκέπτομαι την τελευταία ετοιμασία της μούμιας στην έρημο.
Το Παρίσι βάφει το στόμα κόκκινο από το κρασί των αμπελώνων του
η Αγγλία πίνει τσάι μετά από μια βροχερή ημέρα φτιάχνοντας λίγη πόζα
το Άμστερνταμ κάνει ποδήλατο καπνίζοντας χόρτο
κι οι αποικίες πάλι περιμένουν την έναρξη των εργασιών με το βουλοκέρι του σκλάβου.
Κι εγώ πάλι αναπολώ τον ήλιο να παίζει στα μαλλιά μου,
το πλοίο να περιμένει στο κατάστρωμα μια κιθάρα κουρδισμένη να φτιάχνει τόξα,
τον έρωτα να κολυμπά στο Αιγαίο δίπλα στα δελφίνια χωρίς να ξέρει που θα τραβήξει,
που θα φυσήξει ο αέρας,
δίχως πυξίδα, δίχως προσδιορισμό αφού όλα αντιστέκονται.
Όλα αλλάζουν,
μόνο οι λέξεις τραβούν μια πορεία επισημαίνοντας αυτό που είναι άγνωστο,
αδιάβαστο ακόμη,
εκτός από κείνα τα παιδικά μάτια που θυμάμαι πότε πότε να φοράω,
χωρίς να βρίσκω όμως και εκείνον τον ωραίο ενθουσιασμό,
οι κόσμοι όλοι γυροφέρνουν πάνω από το στόμα που έχει ο ουρανός
και γύρω από το ατέλειωτο χρώμα που κουμπώνει η θάλασσα, αυτή η ταξιθέτρια των ματιών,
αυτή ακόμη επισημαίνει το μικρό σημείο του Νότου
που κοιμάται,
κοιμάται καθώς ατέλειωτοι εφιάλτες κάνουν τις λέξεις φτωχές μπροστά στο τέλος,
τι είναι οι λέξεις μπροστά στο θέαμα ενός άστεγου,
μπροστά στο πεινασμένο στόμα ενός παιδιού...
Στο μεταξύ ολοένα βρέχει κι η βροχή ζωγραφίζει ήχους στην άσφαλτο
ενώ η εξοχή αναμένει το καλοκαίρι πιό βαριεστημένη από ποτέ....

πηγή εδώ

Ι Σ Ω Σ... (λάθος... Σ Ι Γ Ο Υ Ρ Α μας δουλεύετε)

2012-02-14T11:43:00.001+02:00

Τους βορίδη και γεωργιάδη, που διεγράφησαν από το λαος γιατί είπαν ΝΑΙ και όχι ΟΧΙ που το είπε ο καρατζαφέρης γιατί ειδε ότι αν έλεγε ΝΑΙ που προπαγάνδιζε μέχρι πριν λίγες μέρες θα έχανε ψήφους, τους φλερτάρει η νέα δημοκρατία που διέγραψε καμιά εικοσαριά γιατί δεν ακολούθησαν την κομματική γραμμή δηλαδή να ψηφίσουν ΝΑΙ και ψήφισαν ΟΧΙ και τους οποίους φλερτάρει η ντόρα που ψήφισε ΝΑΙ και είχε διαγραφεί πέρσι από τη νέα δημοκρατία γιατί είχε πει ΝΑΙ και δεν είχε ακολουθήσει την περσινή κομματική γραμμή της νέας δημοκρατίας που ήταν ΟΧΙ.

Τρελός σε στρατόπεδο συγκέντρωσης [Gergely Ágnes - μετάφραση Γιώργος Βέης]

2012-02-14T11:11:00.001+02:00

Τρελός σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Σ΄ όλη τη διάρκεια της πορείας, εκτός από σακίδιο και κουβέρτα,
κουβαλούσε δύο πακέτα με άδεια κουτιά.
Όταν η ομάδα σταμάτησε για λίγο
τ΄ ακούμπησε κάτω με προσοχή,
προσέχοντας μην τα χαλάσει ή τα πειράξει κανείς –
τα πακέτα ήταν γεμάτα με διακοσμητικά κουτιά,
βαλμένα με τάξη και δεμένα με κορδέλα περιτυλίγματος.
Στο πάνω κουτί υπήρχε μια φωτογραφία.
Όταν το φορτηγό ήταν έτοιμο να ξεκινήσει
ο λοχίας φώναξε κάτι στη γλώσσα που καταλαβαίνουν
λοχίες και στρατιώτες,
όλοι πετάχτηκαν
κι ένα κουτί κύλησε κάτω από τη ρόδα,
το μικρότερο, εκείνο με τη φωτογραφία.
«Έπεσε», είπε κι έκανε εκείνος να το μαζέψει –
το φορτηγό όμως ξεκίνησε
κι οι σύντροφοι του τον κράτησαν γερά απ΄ τα χέρια
που βαστούσαν με πείσμα τα δύο πακέτα με τα κουτιά
ενώ τα δάκρυα αυλάκωναν το σακάκι του.
«Έπεσε», έλεγε εκείνο το βράδυ στην ουρά
- δεν τον ένοιαζε αν θα τον τουφέκιζαν.

Η Gergely Ágnes γεννήθηκε το 1933 στη Βουδαπέστη, στο Πανεπιστήμιο της οποίας σπούδασε ουγγρική και αγγλική φιλολογία. Συμμετείχε, το 1973, επί εξάμηνο στο Διεθνές Πρόγραμμα Συγγραφέων του Πανεπιστημίου της Αιόβα των Η.Π.Α. Εκτός από ποιητικά βιβλία έχει εκδώσει και μυθιστορήματα.

Υπερπαραγωγή [Κώστας Σφενδουράκης ]

2012-02-14T10:32:00.000+02:00

Υπερπαραγωγή

Πάρτε τις θέσεις σας αναπαυτείτε κύριοι
ήρθαν κι οι κάμερες του Μέγκα και του Αντένα...
χα! να κι η κάθοδος, μαζεύτηκαν οι μύριοι
θα απολαύσετε το θέαμα στην αρένα.

Καθίστε εδώ όλοι μαζί παρέα οι ρήτορες
εσείς εδώ ξεχωριστά κύριε υπουργέ μου
εδώ οι ιερείς, σ' αυτές τις θέσεις οι κοσμήτορες...
πίσω θα ακούγονται πλαστές ιαχές πολέμου.

Κοιτάξτε πλάκα! αλληλοτρώγονται οι ανόητοι
την μια εναντίον σας, την άλλη να σας γλείφουν
μετανιωμένοι είναι μαζί κι αμετανόητοι.

Κοιτάξτε κάτι ανθρωπάκια, τα κακόμοιρα!
πως προσπαθούν - έξυπνοι εσείς και δε σας πείθουν -
να αποδείξουν ότι ακόμα έχουν όνειρα...

Κόκκινο

2012-02-12T16:39:00.000+02:00

πηγή εδώ (24γράμματα)

Κόκκινο.

Εδώ και δυόμιση περίπου χρόνια βιώνουμε μία κατάσταση που παρουσιάζεται ως «μονόδρομος να ξεπεράσουμε την κρίση». Μία κατάσταση για την οποία υφιστάμεθα μία ολοκληρωτική πλύση εγκεφάλου από τις εξ-ουσίες (Κυβερνήσεις, ΜΜΕ, Τραπεζικό σύστημα, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα) για τις ευθύνες μας από τον τρόπο ζωής μας. Έναν τρόπο ζωής όμως για τον οποίο κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει το πως μας επιβλήθηκε. Επί δεκαετίες η άρχουσα τάξη με τη συνέργεια των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ
- στη θέση των εργοστασίων και των βιοτεχνιών, τα οποία μετάφερε - κι εξακολουθεί να μεταφέρει - σε άλλες χώρες με χαμηλά μεροκάματα για να συντηρεί και αυξάνει την υπεραξία που της διασφαλίζει τη συσσώρευση κεφαλαίων μέσω των οποίων σήμερα εκβιάζει τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, ίδρυσε εισαγωγικές επιχειρήσεις όπου απασχολούνταν πολύ λιγότεροι εργαζόμενοι

- διευκόλυνε τους μεγαλοεισαγωγείς να εισαγάγουν αγροτικά προϊόντα, αμφίβολης ποιότητας, τα οποία ήδη παραγόντουσαν και στην Ελλάδα, αλλά με τιμές πολύ χαμηλότερες του κόστους παραγωγής τους εδώ με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η ντόπια αγροτική παραγωγή

- στα ΜΜΕ και κυρίως την ιδιωτική τηλεόραση και τα περιοδικά lifestyle προπαγάνδιζαν έναν αφύσικο φαινομενικά λαμπερό τρόπο ζωής βασισμένο στο γρήγορο και άκοπο κέρδος, τις πιστωτικές κάρτες και τα μακροχρόνια δάνεια, προβάλλοντας συστηματικά κι επιβάλλοντας ως πρότυπα επιτυχίας το υπερπολυτελές αυτοκίνητο και τη μεζονέτα.

Εννοείται πως διαμαρτυρίες που αποσκοπούν σε μία συντήρηση αυτού του τρόπου ζωής είναι χωρίς νόημα.

Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επιπλέον απαξίωσαν τα ασφαλιστικά ταμεία σε δύο δόσεις (χρηματιστήριο 1998-1999 και μεταφορά των αποθεματικών τους στα μέσα της δεκαετίας του 2000-2010 στις ΗΠΑ όπου χάθηκαν σε τοξικά ομόλογα) και φρόντισαν, με βαρύτατη ευθύνη και του συνδικαλιστικού κινήματος, να χωρίσουν τους εργαζόμενους διασφαλίζοντας την αδυναμία αντίδρασής τους, όταν θα απαιτούσε το κεφάλαιο τη συντριβή κάθε εργασιακού δικαιώματος και τη φτώχια σε πολύ μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Αυτό δηλαδή που βιώνουμε σήμερα.

Σήμερα που τα δυο μεγάλα κόμματα και μερικοί μικροί συνοδοιπόροι, οι κατ’ εξοχή δηλαδή υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης, προβάλλονται και ως οι φορείς της εξόδου από την κρίση και με σταθερούς συμμάχους τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Τι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς;

Η συνταγή της δήθεν επιτυχίας, δηλαδή των περικοπών μέχρι να εμφανιστεί πρωτογενές πλεόνασμα, απέτυχε (στα λόγια γιατί δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία πως πίσω από την κρίση, που αυτοί δημιούργησαν, η ύφεση και η συνεπακόλουθη συντριβή των εργαζομένων ήταν ο στόχος), ενώ το αυτονόητο πακέτο μέτρων:

- περικοπές των σπαταλών και της διαφθοράς,
- πάταξη μέσω κατάργησης του τραπεζικού απόρρητου της φοροδιαφυγής,
- διακανονισμός του χρόνου αποπληρωμής του πραγματικού και όχι του φουσκωμένου χρέους όπως αυτό εμφανιζόταν το 2009
- περιορισμός των εισαγωγών

δεν συζητείται και δεν συζητείται ούτε και συζητήθηκε ποτέ διότι το ζητούμενο δεν είναι να βγούμε από την κρίση αλλά να συντριβούμε σε αυτήν.

Σήμερα μας σκοτώνουν έναν-έναν και δεν υπάρχει αντίδραση διότι μας έπεισαν ότι φταίμε.

Σήμερα δεν υπάρχει άλλη λύση από την αριστερά.

Μπορεί έντεχνα να μας ωθούν να στραφούμε σε αδράνεια και παθητική διαμαρτυρία τονίζοντας τις αδυναμίες της αριστεράς. Αν κάποιος πιστεύει για παράδειγμα ότι ακόμα και αν στις επερχόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, ένα απίθανο να επιτευχθεί 51% στα λευκά ή/ ή και τα άκυρα ή μία τεράστια αποχή θα σήμαιναν κάτι και πως δεν θα βρισκόντουσαν συνταγματολόγοι να προσφέρουν τη λύση είναι το λιγότερο αφελής. Αλλά όλα αυτά γίνονται για να μας βάλουν σε μία κρίση δεκαετιών με στόχο τη μετατροπή μας σε δούλους.

Ναι στην αριστερά (ιδίως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ) εμφανίζονται αδύναμοι να γίνουν η σύγχρονη αριστερή πρόταση ίσως, όμως, γιατί δεν αναγκάστηκαν να υλοποιήσουν το λόγο τους. Ας τους υποχρεώσουμε και να γίνουν και να τα βρουν μεταξύ τους! Μπορούμε να το κάνουμε! Όσο και αν ακούγεται απίθανο μία συνεργασία όλων των κομμάτων της αριστεράς [όχι μόνο των μεγάλων στις δημοσκοπήσεις (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ) αλλά και πιθανόν μικρότερων] στο όνομα μίας σύγχρονης εφαρμοστέας και δημοκρατικής πρότασης διεξόδου από την κρίση του καπιταλισμού δεν είναι ουτοπία. Αυτό που φοβάται και προσπαθεί να αποτρέψει ο καπιταλισμός, δηλαδή την αντανακλαστική στροφή μας στα αριστερά, να μην τη φοβηθούμε. Είναι ΑΝΑΓΚΗ!

Η Αθήνα στα μάτια των Ποιητών.

2012-02-12T16:37:00.000+02:00

Η Αθήνα στα μάτια των Ποιητών [Παλαμάς, Σικελιανός, Καρυωτάκης, Ρίτσος, Μύρης, Σαχτούρης, Τσίρκας, Καββαδίας].

διαβάστε το άρθρο της Εύας Γαλατσάνου εδώ

Γνωριμία με τον ποιητή Αντρέα Τσιάκο

2012-02-12T16:32:00.000+02:00

στη σελίδα «Α3. Σύγχρονοι Λογοτέχνες» του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «24Γράμματα» παρουσιάζεται αυτή τη βδομάδα o ποιητής Αντρέας Τσιάκος

διαβάστε εδώ

Μνήμες [Βαλάντης Βορδός]

2012-02-12T11:55:00.000+02:00

Μνήμες.

Πήρα τα καλά ρούχα του πατέρα
τώρα που πέθανε
και τα χάρισα στους τρελούς
ενός ιδρύματος

τα χέρια της μάνας μου
τρέμανε
τα δικά μου ήταν σταθερά
αφού μπορούσα να χαράξω
μια ευθεία γραμμή
ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο

από τότε δεν ξανάδα τους τρελούς
αυτούς ανθρώπους
όμως τα μάτια τους
θα γυαλίζανε από χαρά
μαζεμένοι γύρω
απ' το χριστουγεννιάτικο δέντρο

και τα λουλούδια
θα παίρνανε τα χρώματα
όλων των πυρπολημένων δειλινών
σβησμένων από πέντε κύματα θάλασσας
απ' τα χέρια του κηπουρού
με το ωραίο κασκέτο του πατέρα

κοιτάζοντας τώρα μια άδεια ντουλάπα
απορώ πως χωράνε
οι αναμνήσεις μιας ζωής
σε δυό μόνο χαρτοκούτια.

(από τη συλλογή "Τρία κλικ αριστερά") [Κατερίνα Γώγου]

2012-02-11T17:44:00.000+02:00

Πόσο όμορφη είσαι καλή μου

με την ίδια ναυτική φούστα 20 χρόνια τώρα

να φαίνονται τα μπούτια σου με τους κιρσούς

και συ να μη νοιάζεσαι

μ’ άσπρα πεδιλάκια όλους τους καιρούς

χωρίς δόντια - έχεις δικαιολογία να μη γελάς -

έτσι που μας φέρνεις ένα κομμάτι τυρί σε μια χαρτοπετσέτα

κι αμερικάνικα φουστανάκια για το παιδί

που δεν του μπαίνουνε

έτσι όπως σε καταντήσανε

τ' αυτιά σου γεμάτα πύον - έχεις δικαιολογία να μην ακούς -

ν’ ανοίγεις την πόρτα και να χάνεσαι

Μεγ. Αλεξάνδρου - Αγ. Κωνσταντίνου - Πειραιώς -

όταν βραδιάζει.

Ξέρω πως ξεχνιέσαι στις βιτρίνες

και κοιτάς με προσοχή ένα μπρίκι ή τους βασιλιάδες σε κάδρο

και τις άλλες γυναίκες του Βοτανικού

εκεί μάνα 5 λεπτά απ’ την Ομόνοια

που δεν πουλιέται ούτε αγοράζεται τίποτα

μοναχά μπουκάλια μπορδέλα ο μπόγιας και το γκάζι.

Σου πετάνε στραγάλια στο κεφάλι

και λένε έρχεται η τρελή

και συ - γι' αυτό μάνα - δεν ανάβεις ποτέ το φως

για να μη δίνεις στόχο - εκατομμύρια κουρελάκια και τουαλέτες

με στρας

πορτοκαλιές, μαβιές, καπέλα και βεντάλιες που φορούσα στις

τουρνέ

μου τάχεις κλέψει να τα φοράς τις νύχτες...

Πάλι χάθηκες μάνα.

Κάποιος μούπε θες να γίνεις καλόγρια - μας φοβάσαι εμάς λέει –

θα σου το φαν το ρημάδι κι έβαλε κρύο

χειμώνας σε λίγο θάχουμε εκλογές

σ’ αρέσουν οι εκλογές κοσμάκης λόγοι χαβαλές

σου φαίνεται σπουδαίο που ψηφίζεις ανταριάζεσαι και ρωτάς

Τι θα κάνουμε φέτο

και μετανιώνεις που ρωτάς αλλά έχεις ανάγκη μια οποιαδήποτε

απάντηση

και γω σου λέω το Κ.Κ. ρε μάνα! Το Κ.Κ. και ντρέπουμε...

Κοιτάς τότε για να μη με λυπήσεις αόριστα το ταβάνι

και κάνεις σχέδια με το χέρι σου.

Έχεις φύγει πάλι. Το νιώθω.

Περπατάς σύριζα στις ράγες για τον Κολωνό

Κι από πίσω σε παίρνουν καλόγριες με το πράμα τους έξω

τραίνα με βουλευτές, σκουπιδιαρόγατες ακροκέραμα

και σκοινιά με γαριασμένες μπουγάδες.

Και δε μ’ ακούς πια. Το Κ.Κ. ρε μάνα... Μάνααααααα...

Αδιαπέραστη ευκρίνεια.

2012-02-11T02:25:00.001+02:00

(Χαμοστέρνας - Άνω Πετράλωνα 18-01-2012)

Φώτα κίτρινα

Στην αυτοκίνητη πόλη

Τακτοποιούν την ευκρίνεια

Των οχημάτων.

Σε μιαν αντάρα εμείς.

Μερικές από τις ελεύθερες... [Ντόρα Βλάσση πάνω σε κείμενο της Μαρίας Μουζάκη]

2012-02-10T14:17:00.003+02:00

Μερικές από τις ελεύθερες -και όχι απλώς φιλελεύθερες- φιλοσοφικές θέσεις αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων (πράγματι κάπως ακραίες και σε κάποια σημεία ουτοπικές) , για όσους επιλέγουν να μην "εκπαιδεύονται" περί ελληνικού πολιτισμού απ' τον Γεωργιάδη κτλ, μεταλλασσόμενοι σε φασιστοειδή ή σε ανιστόρητους εναλλακτικούς δήθεν φιλελεύθερους

Ζήνων ο Κιτιεύς
(Από το Κίτιο της Κύπρου, 335-263 π.Χ.), ιδρυτής τους Στωικισμού)

Στο έργο "Πολιτεία - απ' το οποίο μας έχουν σωθεί μόνο μερικά αποσπάσματα - ο Ζήνων περιγράφει την κοινωνία την οποία ο ίδιος οραματιζόταν.Μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν δικαστήρια, όργανα τάξης, στρατός, ναοί, χρήματα, ούτε καν σχολεία και γάμοι. Οι άνθρωποι ζουν όλοι μαζί, σαν αγέλη, σε μία οικουμενική κοινότητα που λειτουργεί με τα ίδια ήθη και τους ίδιους φυσικούς νόμους. Σε αυτήν την «ακρατική» κοινωνία, που διέπεται από πλήρη ελευθερία και ισότητα, δεν υπάρχει περιουσία ούτε οικογένεια. Το πώς οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν με αυτές τις συνθήκες ειρηνικά εξηγείται απλά και αυτονόητα: εκτός από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, κάθε άνθρωπος έχει μέσα του και το κοινωνικό ένστικτο, που τον οδηγεί στη σύνδεση και στη συνεργασία με τους συνανθρώπους του με σκοπό το κοινό καλό. Αν, λοιπόν, οι άνθρωποι ακολουθούν τα έμφυτα ένστικτά τους αλλά και τη λογική, η οποία μπορεί να καθορίσει την ηθικότητα, θα ζουν αρμονικά, και ο πειθαναγκαστικός ρόλος των νόμων και των θεσμών θα είναι πια άχρηστος.
Μια ιδέα απ' τις πεποιθήσεις και τις πολιτικοφιλοσοφικές θέσεις, που είχε ο ίδιος διατυπώσει :
«η πολυτέλεια κάνει φτωχό τον πλούσιο και διπλασιάζει τη δυστυχία των φτωχών»
«οι καρποί ανήκουν σε όλους, η γη σε κανέναν».

Αντιφών ο Αθηναίος
(Ο Αντιφών (480 π.Χ. - 411 π.Χ.) ήταν αρχαίος Αθηναίος πολιτικός και ρήτορας και ο παλαιότερος από τους αττικούς ρήτορες.)

Ο πρώτος που αμφισβήτησε τους θεσμούς της πολιτείας ήταν ο Αντιφών ο Αθηναίος. Στην καρδιά της κλασικής εποχής (μέσα 5ου αι. π.Χ.) ο σοφιστής αυτός διατύπωσε δύο αδιανόητες για τότε απόψεις:
α) όλοι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους όμοιοι.
β) οι νόμοι της πολιτείας είναι αυθαίρετοι κανονισμοί.

Για τον Αντιφώντα οι νόμοι της πολιτείας είναι αμοιβαίες συμφωνίες ανάμεσα στους ανθρώπους και επίκτητοι. Απέναντί τους στέκονται, σαφώς ανώτεροι, οι νόμοι της φύσης, που υπαγορεύονται από την ανάγκη. Η φύση, περισσότερο από τον νόμο, βρίσκεται κοντά στην αλήθεια και σ’ αυτήν οδηγεί τον άνθρωπο με αρωγό τον ορθό λόγο. Ως εδώ, οι ιδέες του Αντιφώντα δεν ακούγονται και τόσο ακραίες. Προχωρώντας όμως ακόμη πιο πέρα, ο Αντιφών ταυτίζει τον νόμο με τον ανθρώπινο πολιτισμό, τον οποίο επίσης απορρίπτει.
Διότι ο πολιτισμός αντιτίθεται στην ισότητα που υπαγορεύει η φύση και παραβιάζει τη φυσική δικαιοσύνη, αφού χαρακτηρίζεται από εθνικές και κοινωνικές διακρίσεις. Από αυτή την άποψη, οι πρωτόγονες φυλές, κατά τον Αντιφώντα, βρίσκονται πιο κοντά στην ευτυχία απ’ ό,τι οι πολιτισμένοι λαοί. Μόνο η φύση και ο πρωτογονισμός, βέβαια, δεν αρκούν, για να εξασφαλίσουν στους ανθρώπους έναν τρόπο ζωής ομαλό και εποικοδομητικό. Προϋποθέσεις απαραίτητες που ορίζει ο Αντιφών είναι η ομόνοια ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας, δηλαδή η σύμπνοια αντιλήψεων, και η παιδεία. Σχετικά με τη σημασία της τελευταίας στην εξέλιξη του ανθρώπου, ο Αντιφών χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς ―τι άλλο;― τη φύση: όπως και η ποιότητα του σπόρου που φυτεύεται καθορίζει την ανάπτυξη του φυτού και το θωρακίζει απέναντι στη βροχή ή στην αμβροσία, όμοια και το είδος της παιδείας επιδρά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και δημιουργεί στον άνθρωπο ισχυρές εσωτερικές αντιστάσεις απέναντι σε εξωτερικούς αλλοτριωτικούς παράγοντες.

Αντισθένης
(Έλληνας φιλόσοφος, ιδρυτής της σχολής των Κυνικών Φιλοσόφων. Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 444 π.Χ. Υπήρξε αρχικά μαθητής του Γοργία και στην συνέχεια του Σωκράτη.)

Κυκλοφορούσε στην αγορά, φορώντας μόνο έναν τρίβωνα, ένα σακούλι στον ώμο και κρατούσε ένα ραβδί. Περιφρονούσε κάθε άνεση και κοινωνική συμβατικότητα, σαν τον Διογένη απο την Σινώπη που υπήρξε και μαθητής του. Αυτός και οι μαθητές του ονομάστηκαν Κυνικοί.
Μερικές απ' τις πολιτικοκοινωνικές και φιλοσοφικές του θέσεις:
“Η αληθινή αρετή δεν έχει ανάγκη απο τίποτα. Ούτε νόμων ανάγκη έχει ο σοφός που δρα και φέρεται σύμφωνα με την κρίση του. Οι νόμοι είναι για τους πολλούς και τους μέτριους και όχι για τους Εκλεκτούς”.
"Ο άνθρωπος είναι του κόσμου ο πολίτης."
O ίδιος πίστευε ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει κυβέρνηση, ατομική ιδιοκτησία, επίσημη θρησκεία, γάμος.

Διογένης της Σινώπης
(412-323 π.Χ. ο σημαντικότερος εκπρόσωπος των Κυνικών)

Ο Διογένης δεν συγκρότησε ένα θεωρητικό σύστημα αξιών, αλλά με τις πράξεις του γελοιοποίησε, εξευτέλισε κυριολεκτικά τις κυρίαρχες κοινωνικές συμβάσεις, σε σημείο που δύσκολα θα έφτανε και ο πιο ριζοσπαστικός αναρχικός της εποχής μας.
Για τον Διογένη μόνο η ικανοποίηση των φυσικών αναγκών οδηγεί στην ευτυχία και καμία σωματική ανάγκη δεν μπορεί να θεωρηθεί ανήθικη, αφού η φύση τις δημιουργεί όλες. Ωστόσο, οι φυσικές ανάγκες μπορούν να δαμαστούν με την άσκηση, δηλαδή με το να ασκεί κάποιος το σώμα του, ώστε να περιορίζονται οι ανάγκες του στο ελάχιστο δυνατό. Αυτό θα βοηθήσει τον άνθρωπο να αποκτήσει αυτάρκεια: όσο πιο λίγες και απλές είναι οι ανάγκες του, τόσο πιο εύκολα θα μπορεί να τις ικανοποιεί. Η παράδοση στις σωματικές απολαύσεις συνιστά αδυναμία αλλά και αδικία. Στον ευτραφή ρήτορα Αναξιμένη έλεγε σαρκαστικά ο Διογένης: «Αναξιμένη, δώσε λίγη κοιλιά και στους φτωχούς». Είναι γνωστό πως ο Διογένης ζούσε σε ένα πιθάρι και ανάμεσα στα λιγοστά πράγματά του είχε και ένα ποτήρι. Κάποτε, όμως, που πήγε σε μια πηγή για να ξεδιψάσει, είδε ένα παιδί να πίνει νερό με τα χέρια του. Κατάλαβε τότε πως το ποτήρι ήταν κάτι περιττό, μια ψεύτικη ανάγκη, και το πέταξε μακριά.
Ο Διογένης και οι μεταγενέστεροί του Κυνικοί απορρίπτουν ό,τι σηματοδοτεί τον ανθρώπινο πολιτισμό. Ο Νόμος δεν έχει καμία απολύτως αξία απέναντι στη φύση, διότι οι νόμοι είναι ανθρώπινα έργα και διαφέρουν από χώρα σε χώρα, επομένως δεν έχουν αντικειμενικό κύρος και είναι ανάξιοι σεβασμού. Για τον λόγο αυτό, ακριβώς, κανένα δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να κρίνει τις πράξεις κάποιου, ούτε και οποιαδήποτε εξουσία έχει το δικαίωμα να καθορίζει τη ζωή των ανθρώπων. Θυμόμαστε εδώ την παρρησία με την οποία απάντησε σαν ίσος προς ίσο ο Διογένης στον Μέγα Αλέξανδρο, όταν τον ρώτησε τι επιθυμεί να κάνει γι’ αυτόν: «Να πας πιο πέρα, γιατί μου κρύβεις τον ήλιο». Το χρήμα είναι κι αυτό άχρηστο και επιζήμιο και απερίφραστα ο Διογένης πρόσταζε: «Καταστρέψτε το νόμισμα». Κι έχει σημασία να θυμηθούμε εδώ πως οι λέξεις «νόμισμα» και «νόμος» έχουν στην ελληνική την ίδια ρίζα. Και τον πόλεμο τον καυτηρίασε ο Διογένης με τον δικό του, ιδιότυπο τρόπο: Οι Κορίνθιοι προετοιμάζονταν πυρετωδώς για να πολεμήσουν τον Φίλιππο της Μακεδονίας και για να μη φανεί ότι ο Διογένης μένει άπρακτος, πήρε κι αυτός το πιθάρι του και άρχισε να το τσουλάει πάνω κάτω! Η ισχύουσα ηθική δεν θα ξέφευγε βεβαίως από το στόχαστρο του καυστικού φιλόσοφου και ήταν τέτοια η περιφρόνηση για τους κοινωνικούς κανόνες και η αναισχυντία του που δεν δίσταζε να συνευρίσκεται με κοινές γυναίκες στη μέση του δρόμου.
Ο Διογένης άφησε πίσω του μαθητές που ακολούθησαν τον ίδιο τρόπο ζωής και καυτηρίασαν έμπρακτα την αφύσικη και τεχνητή ζωή του πολιτισμού. Από τους πιο γνωστούς συνεχιστές του είναι ο Κράτης o Θηβαίος, που έζησε ως επαίτης, έχοντας μάλιστα στο πλευρό του την Ιππαρχία, κοπέλα από αρχοντική οικογένεια και αδελφή τού επίσης Κυνικού Μητροκλή. Ο Κυνισμός μας εκπλήσσει όχι μόνο με τις ανατρεπτικές αρχές του, αλλά και με τη μακροβιότητά του. Το 362 μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουλιανός γράφει σε κάποιον σύγχρονό του Κυνικό, τον Ηράκλειο, αναφερόμενος στον επίσης Κυνικό Οινόμαο, που έζησε τα ρωμαϊκά χρόνια: «Αυτός λοιπόν είναι ο στόχος του, να υπονομεύσει κάθε σεβασμό προς τους θεούς, να γελοιοποιήσει όλη την ανθρώπινη σοφία, να ποδοπατήσει όλους τους νόμους για την τιμή και τη δικαιοσύνη και επιπλέον, να ποδοπατήσει εκείνους τους νόμους οι οποίοι χαράχτηκαν από τους θεούς στις ψυχές μας... Οι ληστές βρίσκουν καταφύγιο σε έρημες περιοχές, ενώ αντίθετα οι Κυνικοί πηγαινοέρχονται ανάμεσά μας, υπονομεύοντας τους κοινωνικούς θεσμούς».

Στην Αθηναϊκή δημοκρατία υπήρχαν εξουσίες, νόμοι και ιδιοκτησία, υπήρχαν δηλαδή όλοι εκείνοι οι θεσμοί , τους οποίους απέρριπταν οι προαναφερθέντες φιλόσοφοι. Παρόλα αυτά βασίστηκε στην ολοκληρωτική και παντοειδή συμμετοχή του λαού στη δημόσια ζωή , γεγονός που την καθιστά την πιο φιλελεύθερη μορφή πολιτεύματος που πέρασε απ' την ανθρωπότητα , υπογραμμίζοντας όμως οτι στην αθηναϊκή δημοκρατία -σε αντίθεση με τη σημερινή -αυτός που παίρνει αποφάσεις , που δικάζει , που ψηφίζει νόμους, είναι ο λαός και μόνο αυτός.
Ακόμα στο έργο του Πλάτωνος και γενικότερα στις πεποιθήσεις του Σωκράτη , υπογραμμίζονται η ισότητα των πολιτών και η ελευθερία. Ο Πλάτων, αν και στην ιδεατή Πολιτεία του δέχεται τη διάκριση των πολιτών και την εξουσία, απαγορεύει εντούτοις την προσωπική περιουσία και παραγκωνίζει τους νόμους.
Πλάτων: (απ' τον "Πολιτικό ") «Δεν θα μπορούσε ποτέ ο νόμος να συμπεριλάβει το καλύτερο και ταυτόχρονα το δικαιότερο για όλους με ακρίβεια, έτσι ώστε να εκδίδει τις πιο ωφέλιμες διαταγές... (δεν μπορεί) να βγάζει για ένα ζήτημα κάποιον απλό κανόνα που να ισχύει για όλες τις περιπτώσεις και για πάντα».

Σάκης Παπαδημητρίου - Η οικουμενικότητα είναι το επιθυμητό - (συνέντευξη στον Κώστα Γ. Καρδερίνη)

2012-02-09T09:45:00.003+02:00

πηγή: www.mic.gr

- Μουσική από μακριά, Musica Lontana. Πώς προέκυψε ο τίτλος;

Από την ομώνυμη σύνθεση του ιταλού φίλου μας Vincenzo Mastropirro ο οποίος είναι φλαουτίστας και συνθέτης, ενορχηστρωτής, διευθυντής και καθηγητής. Ένας ωραίος τύπος γύρω στα 50. Γνωριστήκαμε απρόοπτα στο Festival Mediterraneo και παίξαμε ως τρίο και του αρέσαμε και μας πρότεινε κάποια κομμάτια του. Κυρίως γοητεύτηκε από τη φωνή της Γεωργίας Συλλαίου επειδή έχει κι αυτός κλασική παιδεία όντας κατά βάση ένας σύγχρονος κλασικός μουσικός. Του άρεσε που η φωνή της Γεωργίας ξεφεύγει από το κλασικό και ξανοίγεται σε πιο ελεύθερα μονοπάτια, αυτοσχεδιαστικά μεν αλλά στα πλαίσια μιας ελεύθερης τεχνικής. Βασισμένος στη φωνή της έγραψε 7-8 κομμάτια και μαζί διαλέξαμε τα 4. Έτσι όταν ξαναπήγαμε στο Μεντιτερανέο τα παρουσιάσαμε στο κοινό.

- Δεν είναι πολύ συνηθισμένο να μελοποιείται ποίηση σε τζαζ φόρμες.

Στο δίσκο αυτό δεν είναι ακριβώς τζαζ. Μας συνδέουν κάποια πράγματα τα οποία είναι περισσότερα από την τζαζ. Είναι η κλασική μουσική (ο Μαστροπίρο και η Γεωργία), ο αυτοσχεδιασμός (ο ποιητής Vittorino Curci, εγώ κι ο Χρήστος Γερμένογλου) και η σχέση με μια νέα μορφή ευρωπαϊκής τζαζ που συνυπάρχει με ιστορίες, εικόνες, κινηματογράφο, χορό (το έχουμε κάνει κι εμείς αρκετές φορές). Πολύ γρήγορα συνεννοηθήκαμε γιατί βρέθηκαν αμέσως τα κοινά μας σημεία. Σε αντίθεση με όλα αυτά τα σημερινά που συμβαίνουν γύρω μας, διαπληκτισμοί και αντιθέσεις, οι μουσικοί ψάχνουν κοινά πεδία σύγκλισης. Η World Music (κι όχι μόνο ο Coltrane) πριν γίνει έθνικ και πάρει την κατιούσα ήταν ανοιχτή σε νέες μουσικές επιμειξίες. Ένας ευρωπαίος έπαιζε μ' έναν ινδό, έναν αφρικανό κ.ο.κ. Γιατί η γλώσσα της μουσικής ξεπερνά τα όρια της λογοτεχνίας. Διαβάζουμε από μετάφραση γιατί δεν γνωρίζουμε τις γλώσσες του κόσμου αλλά στη μουσική μπορούμε να ακούσουμε τα πάντα χωρίς μεσολάβηση. Και μέσω του διαδικτύου ξέρουμε τι γίνεται μουσικά οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτή η έννοια της παγκοσμιότητας είναι πολύ διαφορετική από την ισοπέδωση της μετάφρασης γιατί ξέρεις τί συμβαίνει, τί ιδέες έχει ο καθένας σχεδόν παντού στον πλανήτη, άμεσα πλέον. Από τη δεκαετία του '70 έκανα μια ραδιοφωνική εκπομπή, η Παγκοσμιότητα της Τζαζ, όταν δεν υπήρχε ακόμη η παγκοσμιοποίηση. Αυτό είναι το επιθυμητό, η οικουμενικότητα. Κάτι που μπορεί να πάει παντού άρα είναι πιο ανθρώπινο, λειτουργεί εσωτερικά στον καθένα με προσωπικό τρόπο κλπ. Αυτά μας συνέδεσαν λοιπόν και βέβαια η αγάπη για την ποίηση.

- Καλός ποιητής και καλός μουσικός δεν είναι κάτι συχνό, ούτε αυτονόητο.

Κι όμως. Και ο Βιτσέντσο γράφει και ο Βιτορίνο που είναι απίθανος τύπος. Στην Ιταλία κάνει πάρα πολλά σόλο, ίσως και 40 το χρόνο, όπως εδώ εμείς κάνουμε τις παρουσιάσεις βιβλίων. Ανεβαίνει σε μια μίνι σκηνή, διαβάζει ποιήματα σημειωμένα σε χαρτάκια, εκεί που διαβάζει παίζει σαξόφωνο, αλλάζει λέξεις, φυσάει, διηγείται κάτι άλλο, ξεφεύγει ακόμη κι απ' το σημειωμένο κείμενό του. Οπότε αυτή η συνεύρεση μουσικής και ποίησης δεν είναι ακριβώς μελοποίηση (με την οποία έχουμε φρακάρει στην Ελλάδα, να γίνουν οι ποιητές τραγούδια, δεν είναι μόνο η λαϊκή πλευρά). Μπορεί να διαβάζεις ποίηση κι από πίσω να γίνεται ένας μουσικός χαμός. Να αποδιοργανώνει η μουσική όλες τις λέξεις. Μια φορά παίξαμε εγώ, ο Κούρτσι και δυο ιταλοί σαξοφωνίστες κι αυτός έλεγε ένα ποίημα σε ανύπαρκτη γλώσσα. Οπότε παίζαμε με τους φθόγγους. Είναι πειραματιστής αλλά με πολύ ζεστό τρόπο, με ιταλιάνικο ταμπεραμέντο.

- Ειρήσθω εν παρόδω, ακούγονται τέσσερις γλώσσες-ιδιώματα στο σιντί.

Ναι, όπως σου έλεγα και πριν, δεν είναι απλά μια συνεργασία ιταλών και ελλήνων. Τα τέσσερα πρώτα ποιήματα [Musica Lontana, A Museche, Cirte Volte, Malati du Viagge] είναι στη διάλεκτο της Απουλίας, επειδή ο Κούρτσι λατρεύει τον Παζολίνι. Τα άλλα δύο [Liturgia del Buon Principio, Dinastia dei Puri] είναι σε μοντέρνα ιταλικά με την τολμητή του ποιητική γραφή. Εμείς πάλι, είχαμε ένα αρχαιοελληνικό [Επιτάφιος του Σείκιλου, άσμα του 200π.Χ. αφιερωμένο στην Ευτέρπη] και ένα κείμενο της Γεωργίας στα νέα ελληνικά [Film Noir]. Ο λόγος μας δηλαδή, έχει τουλάχιστον τέσσερις πλευρές.

- Να έρθουμε σ' αυτό το κομμάτι που μ' αρέσει πάρα πολύ και λέγεται Film Noir. Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς... έτσι ξεκινάει! Και είναι ένα μουσικό φιλμ νουάρ με γυναίκα ηρωίδα!!!

Η Γεωργία είναι τρομερή. Έχει πολλά κείμενα που πλησιάζουν το νουάρ χωρίς να είναι αυτοσκοπός. Είτε μέσα από τον κινηματογράφο είτε από τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή γύρω μας, το σκοτεινό του ανθρώπου, των κινήτρων και της συμπεριφοράς του, την κεντρίζει. Παίζει με τις έννοιες της απώλειας, του τυχαίου, της συνάντησης, της καθημερινότητας. Βρέχει, κάποιος/α ταξιδεύει, κάποιος/α θέλει να φύγει, υπάρχει αντίδραση, και... ένας φόνος όπως σε κάθε φιλμ νουάρ. Αυτό το κείμενο το κάναμε μόνοι μας οι δυο μας αλλά θέλει και το κάτι άλλο του. Κλασικό μπάσο [Αγαμέμνων Μαρδάς] και ντραμς [Γερμένογλου] που είναι απαραίτητα στο φιλμ νουάρ. Επηρεασμένος από το νουάρ κλίμα, ήθελα να δώσω αυτές τις δύο διαστάσεις του. Το πρώτο μισό είναι ένα δικό μου θέμα γραμμένο στα νιάτα μου το 1962 όταν ήμουν φοιτητής (σ' ένα νεανικό γκρουπάκι που έπαιζε μπλουζ και μπίμποπ και σουίνγκ με ελληνικούς στίχους). Το θυμήθηκα αυτό το θέμα και το κράτησα για πρώτο μέρος. Μετά, σκεπτόμενοι τον Miles Davis και το Ασανσέρ για δολοφόνους του Louis Malle, εκεί που αρχίζει το κυνηγητό με τα αυτοκίνητα ο ρυθμός πολλαπλασιάζεται. Το δοκιμάσαμε με τον Γερμένογλου που τα τινάζει στον αέρα και δώσαμε την ευκαιρία στον Κούρτσι με το σαξόφωνο να "φύγει" και να τρέξει σε πιο φρη τζαζ λεωφόρους, όπου όμως υπάρχει και η φωνή της Γεωργίας σε μια δύσκολη ισορροπία. Έγινε όμως. Σκέψου ότι όλο αυτό το υλικό είναι από μία και μόνη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας που κάναμε το Σεπτέμβριο του 2010 στον Αλέξανδρο. Χάρη στην πρόσκληση του Συλλόγου Φίλων της Τζαζ και του φίλου Γιάννη Κουτσουρίδη που θα μας διαβάσει μάλλον στο MiC από την Φιλανδία όπου βρίσκεται. Αυτό ειλικρινά ήτανε επίτευγμα και έκπληξη μαζί, γιατί είχαμε μόνο δυόμισι μέρες προετοιμασία πριν τη συναυλία. Την 3η μέρα παίξαμε. Δευτέρα βράδυ ήρθε ο ένας, Τρίτη βράδυ ο άλλος... και Παρασκευή παίξαμε. Αυτόν ήταν όλο αλλά είχε τη χάρη του.

- Θα ταξιδέψει συναυλιακά η Musica Lontana Band;

Θέλαμε να πάμε στην Αθήνα αλλά τα πράματα είναι δύσκολα. Η Θεσσαλονίκη καρκινοβατεί και δεν ξέρω ποιος θα αξιολογήσει τέτοιες εκδηλώσεις (που προτείνουμε εμείς). Τα λεφτά δεν είναι το μόνο εμπόδιο. Και λιγότερα να έχει η πόλη, αν επιλέξει σωστά πάλι θα έχουμε ένα αξιοπρεπές πρόγραμμα, ας είναι και μικρό δεν πειράζει. Αυτό ισχύει για όλα τα φεστιβάλ επίσης (Δημήτρια, ΦΚΘ, Φεστιβάλ Τζαζ, Εκατονταετηρίδα Απελευθέρωσης, Γιορτές Νεολαίας). Η ποσότητα δεν πρέπει να χαλάει την ποιότητα, αλλά δεν το προσέχουμε αυτό γιατί η πολιτική πλευρά θέλει να δείξουμε ότι κάνουμε κάτι (φανταχτερό μάλλον).

- Την τζαζ στη Θεσσαλονίκη ή στην Ελλάδα γενικότερα πώς την βλέπεις; Πού πάει;

Υπάρχει μια άνθηση αλλά δεν υπάρχει ανάλογη κριτική αντιμετώπιση ή αξιολόγηση ή σωστή παρουσίαση των τάσεων. Δεν υπάρχουν κριτικοί κι όλοι "ανεβάζουν" δελτία τύπου. Αυτό γίνεται και σε άλλους πολλούς τομείς με εξαίρεση τον κινηματογράφο και το θέατρο που υπάρχει ακόμα μια κάποια κριτική. Στη μουσική μου δεν το βλέπω πια. Ο Σύλλογος Φίλων, ο Δήμος, το Βαφοπούλειο, το Μέγαρο, όλα μαζί έπρεπε να κινητοποιηθούν καλύτερα... αν [ευχή] σε κάθε θεσμό υπήρχε ένας άνθρωπος που να αγαπούσε αυτή τη μουσική... τις τάσεις της! Η κλασική έχει ανθρώπους να την εκτιμήσουνε, η τζαζ... Στη τζαζ κυριαρχεί η αντίληψη του τζαζ κλαμπ. Παίζουνε τα παιδιά και παίζουνε καλά, καλύτερα από ποτέ. Αλλά πιστεύω πως δεν οδηγείται κάπου αυτό αν δεν μπούνε άλλες ιδέες είτε από την προσωπικότητα του ενός ή του γκρουπ είτε από την ανάμειξη στοιχείων. Ποίηση, παράδοση, τεχνολογία, άλλες μορφές κτλ. Γνωστά είναι όλα αυτά αλλά δεν τα έχουμε βάλει στο τραπέζι.

- Το περιοδικό Jazz & Τζαζ πως πορεύεται;

Δεν τα παρακολουθεί καλά τα ελληνικά πράγματα γιατί αφοσιώνεται στην Αθήνα. Αλλά είναι και το μόνο που κάνει κάτι για να μην το αδικήσουμε. Κι εγώ είμαι απ' αυτούς που το ξεκίνησαν και κοντεύει να κλείσει 20 χρόνια. Ας πούμε... δεν μπορεί να κάνει ένα δικό του φεστιβάλ, μια εκδήλωση έστω, με το ζόρι διατηρείται.

- Το κείμενο του κομματιού Film Noir θα εκδοθεί;

Ναι! Μαζί με άλλα περιπλανητικά θα είναι στο βιβλίο της Γεωργίας Συλλαίου, Στο Ακρωτήρι, που τώρα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

- Στο Ακρωτήρι του Φόβου [Cape Fear] παραπέμπει;

Έχει ένα διπλό νόημα. Είναι νουάρ, υπάρχει ο κίνδυνος, αλλά ταυτόχρονα είναι ένα μεταίχμιο ένα ακραίο σημείο και συνδυάζεται με ακραίες καταστάσεις είτε εσωτερικές είτε συμπεριφοράς. Το βιβλίο θα παρουσιαστεί κι εδώ και λέμε να κάνουμε κι ένα μικρό λάιβ στην παρουσίασή του, η Γεωργία με τον Στέργιο Βαλιούλη στο πιάνο

Ηλίας Μέλιος - δύο ποιήματα

2012-02-08T13:30:00.000+02:00

ψέμα κι αλήθεια πιάνουν τον χώρο
ξοδεύουν στήνουν δουλειές ελπίζουν

οι λέξεις μας σκλαβώνουν
μπερδεύουν την σειρά δεν βρίσκουν τέλος

σπάζω το παρόν - μπερδεμένο
περνάω παράνομα χιλιάδες λέξεις
τρομάζω να βρω τις συλλαβές που να ταιριάζουν
τρομάζω να ξεφύγω

δεν είναι μαζί μας αργεί ο ήλιος - σκοτάδι
προσπερνώ τα όνειρά μου βιαστικά
συννεφιάζει - ξεχνώ το φόβο ελπίζω
βρήκα τα λόγια κι αρχίζω πάλι

ΧΕΡΑΤ

σπάταλη νύχτα
γαυγίζεις ό,τι ζωντανό γύρω:
εξατμίσεις - σπασμένα δόντια - κρύες
κραυγές του δρόμου που βάφτηκαν με αίμα

δεν υποφέρω την σιωπή σου νύχτα αστραφτερή
αφώτιστη από ζεστές ψυχές
σάβανα και ψυχοσάββατα

νύχτα μουσουλμάνα
οδηγείς τις φωνές μας
βάζοντας στόχο το μέλλον - έρημο

κρύβω τη σιωπή των λόγων μου
στις παλιές σκονισμένες εικόνες
σκεπάζω τρυφερά τις χαραμάδες
με μεγάλες ασπρόμαυρες φωτογραφίες
που σταματάν το γέλιο στη γλύκα του χτες

νύχτα
και μπορώ πλέον άφοβα
να σκέφτομαι διαρκώς τον υγρό θάνατο
μέσα στο σπασμένο μπουκάλι

από "Το Κουτσό" του Julio Cortazar

2012-02-06T10:13:00.000+02:00

[...] μια ανώνυμη τρομπέτα και ύστερα το πιάνο, όλα τυλιγμένα μέσα στους αχνούς ενός παλιού γραμμοφώνου και μιας άθλιας εγγραφής, μιας ορχήστρας της συμφοράς πριν από την εποχή της τζαζ, σε τελική ανάλυση απ' αυτούς τους παλιούς δίσκους, απ' αυτά τα showboats και τις νύχτες στο Στόρυβιλ είχε γεννηθεί η μοναδική παγκόσμια μουσική του αιώνα, κάτι που πλησίαζε τους ανθρώπους περισσότερο και καλύτερα από την Εσπεράντο, την Ουνέσκο ή τις αεροπορικές εταιρίες, μια μουσική αρκετά πρωτόγονη ώστε να φτάνει στην παγκοσμιότητα και αρκετά καλή ώστε να δημιουργεί τη δική της ιστορία, με τα σχίσματα, τις αποκηρύξεις, τις αιρέσεις, το τσάρλεστον, το μπλακ-μπότομ, το σίμυ, το φόξ-τρότ, το στομπ, τα μπλουζ της, ώστε να επιτρέπει τις ταξινομήσεις και τις ετικέτες, αυτό ή εκείνο το στυλ, το σουίνγκ, το μπήμποπ, η cool, να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο ρομαντισμό και τον κλασικισμό, τη hot και την εγκεφαλική τζαζ, μια ανθρώπινη μουσική, μια μουσική με διαφορετική ιστορία από εκείνη της ζωώδους και ηλίθιας μουσικής χορού, της πόλκας και του βαλς, της σάμπας, μια μουσική που σου έδινε τη δυνατότητα να την αναγνωρίζεις και να την εκτιμάς τόσο στην Κοπεγχάγη όσο και στη Μεντόσα ή στο Κέηπταουν, που έφερνε πιο κοντά τα νέα παιδιά με τους δίσκους κάτω απ' τη μασχάλη, που τους χάριζε ονόματα και μελωδίες σαν σύμβολα για να αναγνωρίζονται και να συνδέονται και να νιώθουν λιγότερο μόνα, περιστοιχισμένα καθώς ήταν από αφεντικά και οικογένειες και απέραντα δυστυχισμένους έρωτες, μια μουσική που δε δέσμευε τη φαντασία και επέτρεπε το προσωπικό γούστο, τη συλλογή εβδομηνταοχτάρηδων χωρίς τραγούδι με τον Φρέντυ Κέπαρντ ή τον Μπανκ Τζόνσον, τον αντιδραστικό εκλεκτικισμό του Ντίξιλαντ, την ακαδημαϊκή εξειδίκευση στον Μπιξ Μπάιντερμπεκε ή το άλμα στους χώρους της μεγάλης περιπέτειας απ' τον Τελόνιους Μονκ, τον 'Οράς Σίλβερ ή τον Θαντ Τζόουνς, την κακογουστιά του Έρολ Γκάρνερ ή του Αρτ Τέιτουμ, τις μεταμέλειες και τις απαρνήσεις, την προτίμηση για τα μικρά συγκροτήματα, τις μυστηριώδεις εγγραφές με ψευδώνυμα και τίτλους που επέβαλλαν οι εταιρίες δίσκων ή το κέφι της στιγμής και όλον αυτόν τον ελευθεροτεκτονισμό του σαββατόβραδου στο δωμάτιο ενός φίλου φοιτητή ή στο υπόγειο της παρέας, με κορίτσια που προτιμούσαν να χορεύουν, ενώ άκουγαν το Star Dust ή το When your man is going to put you down, και μύριζαν γλυκά και απαλά άρωμα και δέρμα και ζέστη, που άφηναν να τις φιλήσεις όταν ήταν πια αργά, γιατί κάποιος είχε ήδη βάλει το The blues with a feeling και σχεδόν κανείς δε χόρευε πια, μόνο στέκονταν όρθιοι και λικνίζονταν και όλα ήταν θολά και βρόμικα και άθλια και όλα τ' αγόρια θα 'θελαν να βγάλουν αυτά τα ξεμανίκωτα χλιαρά φορέματα ενώ τα χέρια χάιδευαν την πλάτη και τα κορίτσια είχαν το στόμα μισάνοιχτο και παραδίνονταν σε ένα θεσπέσια ηδονικό τρόμο και στη νύχτα. Τότε ξεπηδάει μια τρομπέτα και τις κατακτά εξ ονόματος όλων των αντρών, παίρνοντας τις με μια μοναδική ζεστή φράση που τις κάνει να πέσουν σαν κομμένα φυτά μες στην αγκαλιά των καβαλιέρων τους και γίνεται ένας αγώνας δρόμου μέσα στην ακινησία, ένα πήδημα στον αέρα της νύχτας, πάνω από την πόλη, ώσπου ένα μικροσκοπικό πιάνο τις γυρίζει πίσω στον εαυτό τους, εξαντλημένες και συμφιλιωμένες και ακόμα παρθένες ως το επόμενο Σάββατο, κι όλα αυτά με μια μουσική που τρομοκρατεί τους ακροατές στην πλατεία, όλους αυτούς που πιστεύουν πως τίποτα δεν είναι αληθινό αν δεν υπάρχουν τυπωμένα προγράμματα και ταξιθέτριες, και έτσι προχωρεί ο κόσμος και η τζαζ είναι ένα πουλί που μεταναστεύει ή μετακινείται ή μετοικεί ή μετεμψυχώνεται, πηδώντας εμπόδια, εξαπατώντας τους τελωνειακούς, κάτι που τρέχει και βιάζεται και απόψε το βράδυ η Έλα Φιτζέραλντ τραγουδάει στη Βιέννη ενώ ο Κένυ Κλαρκ εγκαινιάζει στο Παρίσι μια υπόγεια μπουάτ και στο Περπινιάν χοροπηδάνε τα δάχτυλα του Όσκαρ Πήτερσον και ο Σάτσμο βρίσκεται παντού μ' αυτό το δώρο της πανταχού παρουσίας που του παραχώρησε ο Κύριος, στο Μπέρμινχαμ, στη Βαρσοβία, στο Μιλάνο, στο Μπουένος Άιρες, στη Γενεύη, σ' όλο τον κόσμο, είναι αναπόφευκτο, είναι η βροχή και το ψωμί και το αλάτι, κάτι που αδιαφορεί πλήρως για τις εθνικές εορτές, για τις ιερές παραδόσεις, για τη γλώσσα, για τη λαογραφία: ένα σύννεφο χωρίς σύνορα, ένας κατάσκοπος του νερού και του αέρα, μια αρχετυπική μορφή, κάτι από πριν ή από κάτω, που συναδελφώνει τους Μεξικανούς με τους Νορβηγούς και τους Ρώσους και τους Ισπανούς, τους ενσωματώνει και πάλι στην αμυδρή απολησμονημένη κεντρική φωτιά, αδέξια και άσχημα και επισφαλώς τους ξαναγυρίζει στην προδομένη τους κοινή καταγωγή, τους φανερώνει πως υπάρχουν ίσως και άλλοι δρόμοι κι αυτός που πήρανε δεν ήταν ο μοναδικός μα ούτε κι ο καλύτερος ή πως υπάρχουν ίσως κι άλλοι δρόμοι και πως αυτός που πήρανε ήταν ο καλύτερος, πως υπάρχουν όμως ίσως κι άλλοι δρόμοι που είναι όμορφο να τους περπατάς και εκείνοι δεν τους πήραν ή τους άφησαν στη μέση και πως ο άνθρωπος είναι πάντα κάτι περισσότερο από άνθρωπος και πάντα κάτι λιγότερο από άνθρωπος, περισσότερο από άνθρωπος γιατί εμπεριέχει αυτά που ή τζαζ υπαινίσσεται και παρακάμπτει και ακόμα προβλέπει και λιγότερο από άνθρωπος γιατί απ' αυτήν την ελευθερία που του δόθηκε έφτιαξε ένα παιχνίδι αισθητικής ή ηθικής, μια σκακιέρα όπου περιορίζεται να είναι ο τρελός ή το άλογο, έναν ορισμό της ελευθερίας που τον διδάσκουν στα σχολεία, στα σχολεία ακριβώς όπου ποτέ δε διδάχτηκαν και ποτέ δε θα διδαχτούν στα παιδιά τα πρώτα μέτρα ενός ράγκταϊμ ή η πρώτη μελωδική φράση ενός μπλουζ, κ.λπ. ,κ.λπ.

I could sit right here and think a thousand miles away
I could sit right here and think a thousand miles away
Since I had the blues this bad, I can't remember the day...

Δημήτρη Α. Δημητριάδης "Τα ηχεία του κινήτρου και της υποταγής"

2012-02-06T09:07:00.002+02:00

στη σελίδα «Α3. Σύγχρονοι Λογοτέχνες» του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «24Γράμματα» παρουσιάζεται αυτή τη βδομάδα η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Α. Δημητριάδη "Τα ηχεία του κινήτρου και της υποταγής"

διαβάστε εδώ

Σάκης Παπαδημητρίου

2012-02-05T09:43:00.000+02:00

(χωρίς τίτλο) [Πόπη Συνοδινού]

2012-02-04T22:21:00.002+02:00

Φοβάμαι τα «καλά παιδιά», σκέφτομαι πόσο φαρμάκι στάζουνε κομψά σε κούπες από ανθρώπινα λείψανα. Είναι που δείλιασαν έστω για λίγο να γίνουν άλλο από την ταυτότητα που τους φόρεσαν στο μέτωπο, γι’ αυτό γυρνούν εδώ κι εκεί άτσαλα.
Περιφέρουν σαν στριμωγμένοι στρατιώτες τα σπαθιά τους που άλλο δεν κόβουν από την εξέλιξη στα πράγματα.
Πιο γενναίες οι γάτες με τα νύχια τους και τον τσαμπουκά της ανεξάρτητης φύσης τους.
Φοβάμαι τους ανασφαλείς στις δικές τους ιδιότητες κι όχι αυτούς που αγωνίζονται για την ανασφάλεια που προκαλεί η επιβίωση.
Ο ανασφαλής άνθρωπος σπάνια φέρει συνείδηση της ατομικής πραγματικότητας και της κοινωνικής.
Θερίζει κεφάλια πριν τον θερίσουν άλλοι, βαπτίζει επικίνδυνο ότι δεν στέκεται καλά στην μειωμένη του αντίληψη.
Ανακυκλώνοντας την εξαθλίωση που φέρει το ψυχικό σκοτάδι.
Κι ο ενάρετος που με θρησκευτικό ενδιαφέρον ανάβει κεριά με γονυκλισίες, πρώτος αυτός έχει την μαγκούρα έτοιμη για να την στρίψει στην πλάτη αυτού που ενάρετος δεν είναι κατά τα μέτρα του.
Περισσεύει η κριτική στο τσουβάλι που κουβαλά ο χρόνος.
Μα που είναι εκείνοι οι άνθρωποι που με πάθος ορμούν στον καιρό χαράζοντας άλλες πραγματικότητες, με τα μάτια τους ανοιχτά αφυπνίζουν και αλληλέγγυοι στέκονται στο κατώφλι του χαμού;
Ξέρω, εκεί είναι που δίχως φασαρία προσφέρουν ζωή αντί για θάνατο.
Εκεί πρέπει να τους βρω ,κάνοντας εγώ όμως φασαρία για όσα με κόπους προσπαθούν, υπάρχει τόσος θόρυβος απροκάλυπτος από τις δειλές πράξεις που οφείλω να γίνω όπλο εγώ στα χέρια των στοργικών ανθρώπων.
Ορφανές στέκουν και περίλυπες, η ευγένεια και η στοργή, σαν μυρμήγκια μπροστά στις φονικές ανθρώπινες αιμοβόρες μηχανές ετούτου του αιώνα.
Κάνε κάτι μην χαθώ, θα κάνω κι εγώ αυτό που χρειάζεται να μην χαθείς εσύ...

Το κατά Λουκά Δυσαγγέλιο [Κώστας Σφενδουράκης]

2012-02-04T21:57:00.000+02:00

Το κατά Λουκά Δυσαγγέλιο.

Τραντάζεται ο άμβων:
η δύναμη της πίστης!
τα λόγια των θριάμβων!
τα πρόσωπα! ο μύστης!

Κάτω, το Μέγα Πλήθος
ουρλιάζει σαν τον λύκο...
ακρογωνιαίος λίθος
σε θεού - φονιά τον οίκο.

Ιερείς εξ αγχιστείας
ρήμα κοινό το "πείθω"
διδάσκαλοι νηστείας
υπόσχονται τον μύθο.

Το Πλήθος! ναι! το Μέγα!
θα σύρει ο δεσπότης...
Το άλφα και το ωμέγα,
γι' αυτό, η ταπεινότης.

Θα σύρει με καμπάνια
"ο πλούτος είναι κρίμα" !...
ανοίγοντας σαμπάνια
και προσκυνών το χρήμα.

Αυτός το Πλήθος πείθει
στον φόβο του "εκείνου"
το κοινωνεί την λήθη
και αίμα αντί οίνου.

Το Πλήθος δε θα μάθει...
το χρέος του; να πιστεύει!
τα μέλη του είναι πάθη
ξένου θεού τα σκεύη.

Στα άγια των αγίων
δεν μπαίνει ούτε με άδεια
μέσα στων υπογείων
θα μείνει, τα σκοτάδια...

Δύο πίνακες του Πέτρου Γκολίτση

2012-02-04T21:55:00.002+02:00

Ο ζωγράφος Πέτρος Γκολίτσης έχει κατακτήσει το Έργο του να έχει ταυτότητα αναγνωρίσιμη όσο πολύ λίγοι.

Ο στίχος θα ‘ρθει πάλι από την Ανατολή [Χαριτίνη Ξύδη]

2012-02-04T11:49:00.001+02:00

Ο στίχος θα ‘ρθει πάλι από την Ανατολή.

στον Γιώργο Πρίμπα

Ο στίχος θα ‘ρθει πάλι από την Ανατολή.
Με τρένο θα ‘ρθει από τον Αύγουστο.
Γερμένος βότρυς στον ώμο της κληματαριάς.
Μιας κοιμωμένης θα γίνει γκιλοτίνα
από χρυσούς βοστρύχους.
Στον απόηχο πικρής συλλαβής το φύλο.
Λεξιτομή για να της αποδοθεί
η ειρωνεία της αποκαθήλωσης
όσων έκαψαν όσων έσκαψαν τα μάτια.
Κι είναι αργά για να μας επιστραφεί
η ορατότητα των ακεραίων.
Γιατί είναι ο στίχος ο στερνός συρμός της.

...ευχαριστώ από καρδιάς!

2012-02-03T15:07:00.001+02:00

Απόστολος Θηβαίος - 17

2012-02-01T13:55:00.000+02:00

Υπόσχομαι.

Θα καυτηριάσω τις πληγές μου,

θα δέσω τα τραύματα με τους λευκούς επιδέσμους
του στρατού της σωτηρίας,
θα απαγορεύσω να με προσφωνούν
άνθρωπο βασιλιά.
Έπειτα θα πω την τελευταία λέξη,
θα ορίσω την τελευταία υποθήκη,
θα κρατήσω στα χέρια μου το παιδί,
με τις καρφωμένες απορίες στο πρόσωπο,
τρυφερά, σε μια αγκαλιά,
όπως εκείνη των δέντρων.
Υπόσχομαι να μιλήσω με όλους τους αδελφούς μου
μακραίνοντας σαν ίσκιους τις συλλαβές.
Υπόσχομαι να μιλήσω σε όλες τις γλώσσες,
σε κάθε μια από τις άγνωστες ιδιολέκτους.
Υπόσχομαι να περιφρονήσω τις συνηθισμένες επετείους,
τις παλιές των ανθρώπων γιορτές.
Έπειτα θα φύγω.
Να ξέρεις.
Με το μεγάλο παγοθραυστικό,
τυφλός και ήρεμος.
Θα ταξιδέψω σε άγνωστες συντεταγμένες,
μακριά από τις σειρήνες
που φλέγονται στις προκυμαίες,
διεκδικώντας το δικαίωμα της κραυγής.

κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή ebook εδώ

Πνευματικά δικαιώματα.

2012-02-01T10:56:00.001+02:00

Πρωτομάστορες
Τέκνα του Αχέροντα
Κουδαρίτικα μιλούν
Οι δρύες στη Δωδώνη
Οι πέτρες, τα νερά, τα χώματα
Στο Βίκο συγχορδίες
Ψηλά στις δρακολίμνες
Να χορεύουνε μπεκιάρι
Στα δύο αντάμα
Ο Αώος καθώς
Στη Γη σεμνά συρτός
Στις πέντε να κατηφορίζει νότες.

Σφαλίστε τα συμβόλαια
Τα κόμματα μετρήστε.
Εκτός απ’ τα Τζουμέρκα
Ποιος να κατέχει το συρτό;

Παρουσίαση των βιβλίων "Νίκη των Τετριμμένων" και "Ολιγόγραμμα ΙΙ"

2012-01-31T20:16:00.000+02:00

Κατεβάστε την παρουσίαση (σε μορφή ήχου) εδώ

Το δικαίωμα της Ποίησης στον αυτοσχεδιασμό [Ντόρα Bλάσση]

2012-01-31T15:10:00.001+02:00

Το δικαίωμα της Ποίησης στον αυτοσχεδιασμό.

Τα φυσικά φαινόμενα πάντα αυτοσχεδιάζουν. Κι αν ένα τους στοιχείο είναι τόσο σταθερό, που ολόκληρο αυτό συνθέτει την ταυτότητα τους , πάντα το παραλλάσουν ή το πλαισιώνουν ένα σωρό αλλά στοιχεία , που το καθιστούν κάθε φορά διαφορετικό. Για παράδειγμα , η πόλη μας σήμερα περνάει τις ώρες της μέσα στη βροχή. Φυσικά , αυτό έχει συμβεί πολλές φορές και σημαίνει , πως τυλίγεται μέσα σε ένα γκρίζο ομιχλώδες φόντο ,ενώ βάλλεται αθόρυβα σχεδόν και στιγμές στιγμές έως και εκκωφαντικά , από βρόχινες στάλες. Έχει συμβεί όμως να είναι εξίσου βροχερή , ενώ στο βάθος παραμονεύει μισοκρυμμένο το μάτι του ήλιου. Άλλοτε πάλι ένα τόξο σημειώνει με τις αποχρώσεις του τον ουρανό και άλλοτε σφυροκοπείται από τον κατακλυσμό βυθισμένη μέσα στο έρεβος.

Ποιός είπε πως κάπως έτσι δεν είναι και η φύση της τέχνης ; Κατακλυσμιαία και αναπάντεχη , με χίλια πρόσωπα και χίλιες πλευρές ! Κι αν πράγματι συμφωνούμε , στο ότι η τέχνη της Ποίησης , έχει μια οικουμένη χαρακτήρες και πρόσωπα και ύφη , τότε είναι βέβαιο , πως είναι αναφαίρετο της δικαίωμα να τα αποκαλύψει μέσω του αυτοσχεδιασμού.

Τεχνικά , θα πρέπει βέβαια να ακολουθηθεί απλά και μόνο ο δρόμος που χαράζει η ίδια της η φύση. Το αίσθημα της στιγμής και κυρίως το ένστικτο είναι αυτό που θα πρέπει να ορίζει το ύφος και την εξέλιξη του κάθε αυτοσχεδιασμού και τίποτ' άλλο. Οποιοσδήποτε προγραμματισμός θα κατέστρεφε κάθε ενστικτώδη καλλιτεχνική αντίδραση.

Για να κάνω περισσότερο σαφή αυτή την πρόταση , πρέπει να επισημάνω ,ότι είναι γεγονός πως πολλά ποιητικά κομμάτια , συνθέτονται εντελώς αυθόρμητα και κάποια άλλα προκύπτουν μετά από μελέτη , η οποία μάλιστα είναι μεγάλης διάρκειας και εμπεριέχει ένα σωρό διαδικασίες ενδοσκόπησης ,ζύμωσης , αναπροσαρμογής , αναθεώρησης κτλ. Πιστεύω όμως ,ότι όποια διαδικασία και αν ακολουθήθηκε ώστε να προκύψει μια ποιητική σύνθεση, δεν αφαιρεί σε καμία περίπτωση το δικαίωμα στον καλλιτέχνη που το δημιούργησε , καθώς βέβαια και στους αναγνώστες ή σε άλλους καλλιτέχνες , να το "επανεκτελέσουν" αυτοσχεδιάζοντας στα σημεία τα οποία θέλουν. Η αρχική του μορφή δεν παύει φυσικά να υπάρχει , αλλά έχοντας ως βάση , ως θεμέλιο και σκελετό αυτήν , θα μπορούσαν να γεννηθούν ένα σωρό αυτοσχεδιασμοί , που θα έδιναν την ευκαιρία στο ίδιο το έργο να προχωρήσει περισσότερο αποκαλύπτοντας μια πλειάδα προσώπων , στοιχείων και πλευρών που προσεγγίζει καθένας με τη δική του ματιά , δηλώνοντας έτσι και ο ίδιος την προσωπική του αίσθηση.

Βεβαίως δεν είναι δυνατόν να είναι επιτυχημένοι όλοι οι αυτοσχεδιασμοί , αλλά ο σκοπός δεν είναι αυτός. Ο σκοπός είναι η απελευθέρωση της τέχνης από τον αυστηρώς καθορισμένο χαρακτήρα που έχει πάρει και ο οποίος καθιστά το κάθε έργο , το κάθε ποίημα , έναν οργανισμό ολοκληρωμένο πέρα από κάθε αμφιβολία , αλλά παρόλα αυτά καταδικασμένο να μένει αιωνίως δεμένο , με μια μόνο μορφή.

Προσωπικά θεωρώ πως αυτή η διαδικασία του αυτοσχεδιασμού θα είναι πολύ περισσότερο δημιουργική , αν εμπεριέχει περισσότερη αλληλεπίδραση ,αλλά αυτό θα προϋπέθετε συλλογική συνεννόηση ανάμεσα στους καλλιτέχνες , καθώς και την διάθεση να ριψοκινδυνεύσουν να μεταλλαχθεί η ολοκληρωμένη μορφή του έργου τους , το ύφος του , καθώς και το προσωπικό τους στίγμα και μάλιστα χωρίς να υπάρχει καμιά εγγύηση πως τα σημεία στα οποία θα αυτοσχεδιάσουν άλλοι καλλιτέχνες θα είναι ενδιαφέροντα. Όπως και να έχει όμως , είτε πετύχει , είτε δεν πετύχει ο αυτοσχεδιασμός , το βέβαιο είναι πως το αρχικό , το αυθεντικό ποίημα δεν παύει να υπάρχει και φυσικά η αξία του δεν μειώνεται ούτε στο ελάχιστο. Άλλωστε αυτού του είδους ο αυτοσχεδιασμός , δεν θα έχει κανένα νόημα , αν προηγουμένως δεν έχει αναγνωσθεί το αυθεντικό έργο.

Στα σημεία που γίνεται ο αυτοσχεδιασμός είναι δίκαιο ο καλλιτέχνης , είτε αυτοσχεδιάζει πάνω σε ένα δικό του έργο ,είτε στο έργο κάποιου άλλου , να έχει απόλυτη ελευθερία ως προς την δομή του αυτοσχεδιασμού του. Κανένας κανόνας δεν θα πρέπει να περιορίσει την ποιητική έκφραση .Για παράδειγμα ,αν ένα έργο είναι γραμμένο με συγκεκριμένο μέτρο , ρίμα κτλ , δεν σημαίνει πως και ο αυτοσχεδιασμός θα πρέπει να υπακούει σ' αυτά παρά μόνο εάν το θέλει ο καλλιτέχνης. Το ίδιο ισχύει και για τα ελεύθερα έργα. Ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να είναι εντελώς κόντρα στην μορφή του αυθεντικού έργου , να συμφωνεί απολύτως ή να συμφωνεί σε ορισμένα σημεία τα οποία έχει επιλέξει ο καλλιτέχνης. Σχετικά τώρα με την έκταση των αυτοσχεδιασμών , υπεύθυνος είναι και πάλι ο καλλιτέχνης και μόνο εκείνος αποφασίζει πότε θέλει να ολοκληρωθεί ο αυτοσχεδιασμός ή αλλιώς το "σόλο" του. Η επιτυχία ή όχι ενός τέτοιου "σόλο" , δεν είναι ποτέ εξαρχής εξασφαλισμένη , αλλά έχω την αίσθηση ότι εξαρτάται από ένα σύνολο πραγμάτων που θα πρέπει να έχει υπόψη του εκείνος που τολμά να αυτοσχεδιάσει καθώς και από την ικανότητα του. Εξάλλου ήδη προϋπάρχει η γνώση του αυθεντικού έργου και βέβαια ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι καθόλου άσχετος με αυτό. Ο εκάστοτε καλλιτέχνης αποφασίζει έχοντας πάντα ως θεμέλιο το αυθεντικό έργο , πόση διάρκεια θα έχει ο αυτοσχεδιασμός του καθώς και για όλα τα αλλά στοιχεία ,όπως η φόρμα σύμφωνα με την οποία θα αυτοσχεδιάσει .Λέγοντας φόρμα εννοώ τον τρόπο με τον οποίο θα αποφασίσει να κινηθεί. Για παράδειγμα, μπορεί να αποφασίσει να αυτοσχεδιάσει κρατώντας την ήδη υπάρχουσα φόρμα , διατηρώντας κάποια ρήματα ή ουσιαστικά ή μια- δυο λέξεις ή το γενικότερο νόημα του αυθεντικού έργου ή το πλήθος των νοημάτων του αυθεντικού έργου που εξυπηρετούν τον ίδιο ή τον εμπνέουν . Ο δημιουργός του έργου , πιστεύω πως δεν θα πρέπει να επεμβαίνει καθόλου στην διαδικασία αυτή.

Είναι δίκαιο , μια τέτοια εργασία , να γίνεται μόνο αφού έχει υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στους καλλιτέχνες .Ο εκάστοτε δημιουργός θα πρέπει να ερωτάται πρώτα , αν επιτρέπει να γίνει αυτοσχεδιασμός σε κάποιο έργο του και εφόσον δίνει την άδεια του , τότε μόνο να προχωρά η διαδικασία και φυσικά να συμμετέχει σε αυτήν αν το θέλει. Έτσι είναι ασφαλέστερο , να μην αγγίζονται έργα δημιουργών που δεν βρίσκονται πια στην ζωή , κλασικά έργα κτλ. Το ζήτημα όμως αυτό , σίγουρα αντιτάσσεται σε ένα πλήθος προοδευτικών ιδεών , που υποστηρίζουν πως οι δημιουργοί ζουν μέσα απ' τα έργα τους και πως τα κλασικά έργα δεν αλλοιώνονται σε καμία περίπτωση από τον αυτοσχεδιασμό ,μια και είναι αιώνια.

Θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον , η διαδικασία αυτή να γίνεται σε πραγματικό χρόνο και εντελώς αυθόρμητα , ειδικότερα όταν γίνεται με την μορφή συλλογικής προσπάθειας. Λέγοντας "συλλογική προσπάθεια" , εννοώ την προσπάθεια αυτοσχεδιασμών σε ορισμένα σημεία ενός έργου -με τέτοιον τρόπο βέβαια ώστε να μην κατακερματίζεται .Πάντως θα είναι πιο λειτουργικό το να κρατιέται διακριτικά ο αρχικός σκελετός και ο αυτοσχεδιασμός να έχει μια δομή, η οποία να υπακούει στην προσωπική βούληση του εκάστοτε καλλιτέχνη που αυτοσχεδιάζει- από περισσότερους από έναν καλλιτέχνες , οι οποίοι θα μπορούσαν ερχόμενοι προηγουμένως σε συμφωνία, να αυτοσχεδιάζουν σε διαφορετικά σημεία του έργου. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει και πολλαπλές "επανεκτελέσεις" , με "εναλλαγή" των προσυμφωνηθέντων σημείων ανάμεσα στους καλλιτέχνες .Το έργο που έχει "επανεκτελεσθεί" παρουσιάζεται γραπτώς πάντα μαζί με το αυθεντικό έργο. Στην περίπτωση , που η διαδικασία έχει γίνει σε πραγματικό χρόνο και ζωντανά , πράγμα που σημαίνει ότι οι αυτοσχεδιασμοί έχουν γίνει ακαριαία προφορικώς , είναι περισσότερο ωφέλιμο να παρουσιάζονται εκ των υστέρων και γραπτώς.

Πραγματικά το ζήτημα του αυτοσχεδιασμού , μπορεί να δώσει ένα πλήθος τρόπων συνεργασίας ανάμεσα στους δημιουργούς ,καθώς και ένα πλήθος ευφάνταστων τρόπων σύμφωνα με τους οποίους μπορεί να επιτευχθούν οι αυτοσχεδιασμοί , όπως επίσης και την ευκαιρία στην ίδια την ποίηση να γίνει πιο συλλογική .Μέσα από αυτή την διαδικασία , το έργο μπορεί πραγματικά να απελευθερωθεί , αλλά πρωτίστως ελευθερώνεται η καλλιτεχνική έκφραση , το ένστικτο εκείνο που μας οδηγεί στο να χτίσουμε , στο να τοποθετηθούμε ή ακόμα και να ξεκληρίσουμε , όπως επίσης και να αποκαλύψουμε , να φωνάξουμε τα χιλιάδες πρόσωπα που κρύβονται πίσω απ' το προφανές. Είναι ακόμα ένας τρόπος , ώστε να επικοινωνήσουν οι δημιουργοί , έχοντας μια βάση αμιγώς καλλιτεχνική. Οι "διάλογοι" τους αυτοί , θα μπορούσα να δώσουν ενδιαφέροντα ποιητικά αποτελέσματα και θα δημιουργούσαν ένα περιβάλλον εξαιρετικά πρόσφορο , ώστε να ευδοκιμήσει μέσα σ’ αυτό η αλληλεπίδραση και η ελεύθερη έκφραση.

Είναι μια διαδικασία , που έχω την αίσθηση πως καθιστά την ποίηση περισσότερο αναπάντεχη και κατοχυρώνει το δικαίωμα της στην απροβλεψιμότητα. Η τέχνη εμπεριέχει στα σίγουρα και την φύση. Μέσω αυτής της πρότασης , αισθάνομαι πως ζωντανεύει ολόκληρη η χλωρίδα και η πανίδα της, η οποία είχε ακινητιστεί , μέσα στο ποιητικό σύμπαν που θεμελιώθηκε επάνω στην λογική , ότι ένα έργο ποιητικό ζει , είναι ολοζώντανο , αλλά δεν μεταλλάσσεται ,ούτε μετεξελίσσεται νοηματικά ή μορφικά απ' την στιγμή που ο δημιουργός του το ολοκληρώνει , δεν αποκαλύπτει τις άλλες του , τις πιο κρυμμένες πλευρές και ότι η ποίηση δεν προκύπτει απ' την συνεργασία αλλά απ' την απομόνωση του καλλιτέχνη στο μέσα του στερέωμα. Και πράγματι έτσι είναι και όλα αυτά σίγουρα ισχύουν και αυτή είναι η απόλυτη και η πιο γνώριμη πλευρά της ποίησης. Αλλά δεν είναι μόνο έτσι και δεν είναι αυτή η μια και μοναδική πλευρά. Διαφορετικά , μιλάμε για μια τέχνη μονοδιάστατη. Ένας τέτοιος χαρακτηρισμός ,ένας τέτοιος περιορισμός, στα σίγουρα δεν της αξίζει.

πηγή εδώ

Αλεξάνδρα Μαυρίδου - δύο ποιήματα

2012-01-27T14:27:00.000+02:00

Εκκρεμές

Πάνω από τις στέγες των σπιτιών
Αιωρούμαι σε μια κούνια όλο μνήμες
Φθαρμένα απ' το αλάτι τα σχοινιά
Σκουριά, θάλασσα απύθμενη
Άναστρος φόβος ελλοχεύει
Τα μυστικά που ψιθυρίζει τ' αγνοώ
Κρατώ μόνο την αίσθηση
Της πτώσης την αιφνίδια υπεροχή

Αποχαιρετισμός

Νεκρή ζωή σιωπά σε γυάλινες προθήκες
Μια πεταλούδα ασάλευτη, είδωλο ψυχρό
Τα χάρτινα φτερά της όνειρα πολύχρωμα
Απολιθώματα μιας άνοιξης ανέμελης
Στης μνήμης τους ατέλειωτους χειμώνες

πηγή εδώ

Julio Cortazar - Το κουτσό

2012-01-26T11:31:00.004+02:00

Από την εισαγωγή:

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να εκφράσω αυτό που θέλω με τη γλώσσα της πεζογραφίας και τότε με απόλυτη φυσικότητα καταφεύγω στη γλώσσα της ποίησης.

Ο άνθρωπος είναι το ζώο που παίζει […] Θα μου ήταν αδύνατο να ζήσω αν δεν μπορούσα να παίξω. Για μένα το γράψιμο αποτελεί μέρος του κόσμου των παιχνιδιών.

Πίνακας οδηγιών:

Το βιβλίο αυτό είναι με τον τρόπο του πολλά βιβλία, κυρίως όμως δυο.

Το πρώτο διαβάζεται όπως διαβάζονται συνήθως όλα τα βιβλία και καταλήγει στο κεφάλαιο 56, με τρία διακοσμητικά αστεράκια που ισοδυναμούν με τη λέξη Τέλος. Ο αναγνώστης μπορεί επομένως να απαλείψει χωρίς τύψεις αυτά που ακολουθούν.

Το δεύτερο διαβάζεται αρχίζοντας από το κεφάλαιο 73 και ακολουθεί τη σειρά που σημειώνεται στο τέλος κάθε κεφαλαίου. Σε περίπτωση που ο αναγνώστης μπερδευτεί ή ξεχάσει τη σειρά μπορεί να συμβουλευτεί τον ακόλουθο κατάλογο(*):
73-1-2-116-3-84-4-71-5-81-74-6-7-8-93-68-9-104-10-65-11-136-12-106-13-115-14-114-117-15-120-16-137-17-97-18-153-19-90-20-126-21-79-22-62-23-124-128-24-134-25-141-60-26-109-27-28-130-151-152-143-100-76-101-144-92-103-108-64-155-123-145-122-112-154-85-150-95-146-29-107-113-30-57-70-147-31-32-132-61-33-67-83-142-34-87-105-96-94-91-82-99-35-121-36-37-98-38-39-86-78-40-59-41-148-42-75-43-125-44-102-45-80-46-47-110-48-111-49-118-50-119-51-69-52-89-53-66-149-54-129-139-133-140-138-127-56-135-63-88-72-77-131-58-131.

(*) Προτεινόμενος τρόπος να ειδωθεί:
- 73
1
2-116
3-84
4-71
5-81-74
6
7
8-93-68
9-104
10-65
11-136
12-106
13-115
14-114-117
15-120
16-137
17-97
18-153
19-90
20-126
21-79
22-62
23-124-128
24-134
25-141-60
26-109
27
28-130-151-152-143-100-76-101-144-92-103-108-64-155-123-145-122-112-154-85-150-95-146
29-107-113
30-57-70-147
31
32-132-61
33-67-83-142
34-87-105-96-94-91-82-99
35-121
36
37-98
38
39-86-78
40-59
41-148
42-75
43-125
44-102
45-80
46
47-110
48-111
49-118
50-119
51-69
52-89
53-66-149
54-129-139-133-140-138-127
56-135-63-88-72-77-131-58-131

Σημ.
(α) το 55 λείπει σκόπιμα αφού επαναλαμβάνεται στο 133
(β) δεν υπάρχει τέλος ή μάλλον παρέχεται η δυνατότητα στον αναγνώστη να αποφασίσει αν θέλει το τέλος στο 58 ή στο 131 κεφάλαιο.

Ισίδωρος Πόσδαγλης - Πατριωτική Οικονομική Πολιτική- μέρος 2ο.

2012-01-25T12:24:00.016+02:00

Απλώς συγκρίνοντας τους παρακάτω χάρτες της Ευρώπης:

- αυτόν του 1937, δλδ λίγο πριν το 2ο Π.Π. (1939-1945):

- αυτόν του 1970, δλδ της περιόδου μετά το 2ο Π.Π. και μέχρι τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και των: ΕΣΣΔ , Γιουγκοσλαβίας και Τσεχοσλοβακίας (μετα το 1989):

- αυτόν του 2000 στον οποίο απεικονίζονται τα σημερινά σύνορα της Ευρώπης (πριν την αποχώρηση και του Μαυροβουνίου από ό,τι είχε μείνει από τη Γιουγκοσλαβία και την απόσπαση του Κοσσόβου από τη Σερβία) :

[πηγές χαρτών: εδώ για τους δύο πρώτους και εδώ για του 2000]

με αυτόν ο οποίος σχετίζεται με το "βιβλίο" του 1952 του "Ισίδωρου Πόσδαγλη" (και έχει τη ναζιστική σφραγίδα!):

αντιλαμβάνεσαι ότι ο φαρσέρ που τα κοινοποίησε στο διαδίκτυο μπορεί να είναι καλός γνώστης της τεχνολογίας και της ψυχολογίας, αφού πάτησε ιδανικά στους μύθους που αναζητά ο νεοέλληνας-στρουθοκάμηλος για να καλυφτεί ο ίδιος, αλλά από ιστορία οι γνώσεις του είναι ελάχιστες.
Εναλλακτικά βέβαια δεν απαγορεύεται σε κάποιον να πιστεύει ότι κάποιος "Ισίδωρος Πόσδαγλης" είχε προβλέψει ή έστω γνώριζε κάπως, τo 1952 - την εποχή του ψυχρού πολέμου (σε μία δλδ καθόλα ανύποπτη στιγμή) όπου στη δυτική ευρώπη υπήρχε μόνον η "Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα" (των: Βέλγιο, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες), όχι μόνο ότι θα έπεφτε το ανατολικό μπλοκ, αλλά και τις ακριβείς συνέπειες στη διαμόρφωση των συνόρων (τα οποία στο εσωτερικό επίπεδο των ομόσπονδων κρατών: ΕΣΣΔ, Γιουγκοσλαβίας και Τσεχοσλοβακίας, οριστικοποιήθηκαν μετά το τέλος του 2ου Π.Π. και στον οποίο χάρτη σημειώνονται με διακεκομμένες γραμμές τα σύνορα του Κοσσόβου, που ήταν επαρχία της Σερβίας, αλλά όχι και της πάνω από το Δούναβη επαρχίας της Σερβίας στην οποία κατοικεί Ουγγρική μειονότητα και η οποία δεν ανεξαρτητοποιήθηκε).

Ανάγκη μύθων δεν έχουν βέβαια μόνο οι νεοέλληνες. Οι Αμερικάνοι (των ΗΠΑ), για παράδειγμα, κι επειδή ίσως νοιώθουν πολύ ισχυροί δε(ν) φοβούνται τόσο παγκόσμιες επιβουλές σκοτεινών συμφερόντων αλλά τους εξωγήινους. Είναι πασίγνωστο το πόσα γράμματα διαμαρτυρίας στέλνονται σε επιστημονικά περιοδικά κατηγορώντας τους ότι κρύβουν [εννοείται από δόλο] τα στοιχεία που αποδεικνύουν πως οι εξωγήινοι προσγειώνονται τακτικά στις ΗΠΑ [που αλλού;] και κινδυνεύουμε να καταλάβουν [αν δεν έχει ήδη συμβεί!] τον πλανήτη.
Στη νεοελληνική πραγματικότητα ο μύθος έχει να κάνει με την ανάγκη μας να ξέρουμε πως ό,τι συμβαίνει σε βάρος μας δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μακροχρόνιων σχεδιασμών διαπλεκομένων σε παγκόσμια κλίμακα συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.
Δεν αμφισβητούμε βεβαίως ότι ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός όπου βρίσκουν και κυρίως δημιουργούν, όταν οι συνθήκες ευνοούν, την ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν αδιαφορώντας για τις συνέπειες στις κοινωνίες, το κάνουν γιατί αυτό ακριβώς ευαγγελίζονται, αλλά δε(ν) μπορεί να μην φταίει και να μη συναίνεσε σε αυτό μία κοινωνία, στην οποία η κοινωνική καταξίωση περνούσε από το άκοπο κέρδος, το αστέρι της Mercedes και τα τετραγωνικά της μεζονέτας για την απόκτηση των οποίων δανειζόταν υπέρογκα ποσά με αποπληρωμή σε βάθος πολλών δεκαετιών, υποθηκεύοντας τελικά το μέλλον της.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης - τρία ποιήματα από τη συλλογή "Τα ηχεία του κινήτρου και της υποταγής"

2012-01-25T08:32:00.001+02:00

Που θα πάει η δημοπρασία;
Φτάσαμε στους πάγκους.

Η παράγκα ξεπουλήθηκε.

Κλαίνε με λυγμούς κρυφά
όταν μονάχοι τους τις νύχτες μένουν
κόρες πλουσίων
έφηβοι φτωχοί
κλητήρες
τορναδόροι
όλοι στο βάθος μουλωχτοί τις νύχτες κλαίνε
επαναστάτες
χαφιέδες
και δάσκαλοι κλαίνε βαθιά
πρεζόνια
πόρνες
καλόγεροι και αστυνόμοι
κλαίνε με λυγμούς κρυφά
όταν μονάχοι τους τις νύχτες μένουν
κλάμα πνιχτό γεμίζει την πόλη τους.

Τίποτα δεν γλιτώνει
δεν επιζεί
δεν αντιστέκεται
τίποτα δεν μπορεί να μας πείσει πια
ούτε τα λόγια
ούτε το αίμα.

Τέσσερα Σονέτα του Γιώργου Βέη.

2012-01-22T12:59:00.000+02:00

στη σελίδα «Α3. Σύγχρονοι Λογοτέχνες» του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «24Γράμματα» παρουσιάζονται αυτή τη βδομάδα τέσσερα σονέτα του ποιητή Γιώργου Βέη.

Διαβάστε εδώ.

Ο ποιητής Μίμης Φωτόπουλος.

2012-01-22T12:48:00.005+02:00

Eιδικό αφιέρωμα στα 24Γράμματα για τον ποιητή Μίμη Φωτόπουλο.

Διαβάστε το αφιέρωμα εδώ και κατεβάστε, σε μορφή e-book, την ποιητική του συλλογή "Ημιτόνια-Μπουλούκια".

Tα άρθρα:
Μίμης Φωτόπουλος – Θα πούνε για τους στίχους μου [Γιώργος Πρίμπας].
Ο Μίμης Φωτόπουλος στο “σανίδι” της ποίησης [Ντόρα Βλάσση].
Σύντομη θεώρηση στη στιχουργική Του Ποιητή Μίμη Φωτόπουλου [Απόστολος Θηβαίος]

Ισίδωρος Πόσδαγλης - Πατριωτική Οικονομική Πολιτική

2012-01-22T09:08:00.005+02:00

Από το άρθρο του Λογοτεχνικού ηλεκτρονικού περιοδικού 24Γράμματα:
Το “χαμένο” βιβλίο του Ισίδωρου Πόσδαγλη και άλλα παραμύθια για μεγάλα (και ευήθη) παιδιά.

Επειδή υπάρχουν Έλληνες

- που διαβάζουν και πιστεύουν ότι ο Αριστοτέλης έγραψε: «Της των δε ενόντων ρευστήν δύναμιν, εις κραταιάν θέσιν ισοκλίνουσα παν εν τη δομή των σμικρών μορίων πλέγμα ουσίας μέγεθος έστι τάδε: η της μάζης πολλαπλότητα εν διαδοχή, δις, μετά μεγέθους τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την μονάδα του χρόνου» που δεν είναι τίποτε άλλο από τη σχέση που συνδέει τη μάζα ενός σώματος με τη συνολική ενέργεια που περιέχεται σε αυτό και εισήχθη από τον Einstein στις αρχές του 20ου αιώνα στα πλαίσια της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας και αναφερόμαστε στην γνωστή Ε=MC2,

- που μόλις πριν 12-13 χρόνια θεωρούσαν ότι στο Χρηματιστήριο κάποιοι εγκατέστησαν μία μηχανή να μοιράζει εκατομμύρια,

- που σήμερα διαβάζουν και πείθονται ότι κάποιος εξειδικευμένος σε οικονομικές εκδόσεις οίκος (σ.σ Μπιστιρλής), ο οποίος μάλλον ήταν τόσο εξειδικευμένος που κανείς ποτέ πριν δεν τον ήξερε (σ.σ. σε καμία μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο δεν βρέθηκε τίποτα σχετικό), στον οποίο εκδόθηκε το 1952 η «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» του Ισίδωρου Πόσδαγλη (που ω! τι σύμπτωση και για αυτόν δε θα βρείτε τίποτα «άλλο» «αλλού», εκτός φυσικά από τις βιβλιοθήκες, αν καταφέρετε και τρυπώσετε, των υψηλόβαθμων στελεχών, στις πολυεθνικές και στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα), στην οποία «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» αποκαλύφτηκε το τι σχεδίαζαν για το μέλλον της Ελλάδας, αλλά και του Ευρωπαϊκού νότου (*) , σε βάθος πολλών δεκαετιών και που, προφανώς!, γνωρίζει μία συγκλονιστική επαλήθευση στις μέρες μας,

ε τότε ναι!, αυτά μας αξίζουν και χειρότερα.

(*) Μεταφέρουμε όπως τα διαβάσαμε σε διάφορα site που αναπαρήγαγαν το θέμα: «Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ’ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη.[...] Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά». (σελίδα 22)
«Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.». (σελίδα 24)

ΥΓ. Στο εξώφυλλο παραδεχόμαστε ότι έγινε πολύ καλή δουλειά. Υποθέτουμε βέβαια ότι βγήκε θαμπό γιατί ο ψηφιοποιητής θαμπώνει τα εξώφυλλα με βάση τη χρονολογία έκδοσης, αλλά ο σχεδιαστής, όπως έχει ήδη επισημανθεί και σε ανώνυμο σχόλιο σε άλλο site, ξέχασε ότι το 1952 δεν είχε καθιερωθεί ακόμα το μονοτονικό. Μια ματιά στη λέξη Οικονομική στο εξώφυλλο αρκεί.

Εδώ το δεύτερο μέρος.

Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών

2012-01-20T15:20:00.011+02:00

«Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών» κυκλοφορεί μαζικά στο Διαδίκτυο και αποδίδεται στον αμερικανό φιλόσοφο Noam Chomsky. Πρώτη δημοσίευση φέρεται να έγινε στη γαλλική αναρχική εφημερίδα Le GrandSoir.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα»
(απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ' Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ
ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ
Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

The Times They Are A-Changin’ [Bob Dylan – μετ. Γιώργος Ικαρος Μπαμπασάκης]

2012-01-20T14:07:00.002+02:00

The Times They Are A-Changin’

Κόσμε ελάτε, συναχθείτε
Όπου κι αν περιπλανιόσασταν
Και παραδεχθείτε
Πως γύρω σας φουσκώνουν τα νερά
Θα σας μουσκέψουν ως το κόκαλο, για τα καλά
Κι αν θαρρείτε
Πως αξίζει να σωθείτε
Να κολυμπάτε αρχίστε τώρα
Αλλιώς σαν πέτρες θα βυθιστείτε
Ναι, τα νερά μανιάζουν
Οι καιροί αλλάζουν

Ελάτε συγγραφείς, ελάτε κριτικοί
Σεις που με την πένα προφητεύετε και τη γραφή
Τα μάτια σας διάπλατα ανοιχτά
Η ευκαιρία δεν έρχεται ξανά
Έγκαιρα φροντίστε η φωνή σας ν’ ακουστεί
Γιατί ο τροχός γυρίζει πάλι απ’ την αρχή
Και δεν μπορείς να ξέρεις ποιος θα σωθεί ή θα χαθεί
Γιατί ο χαμένος σήμερα αύριο θα ‘ν’ ο νικητής
Γιατί αλλάζουν οι καιροί

Ελάτε γερουσιαστές, ελάτε βουλευτές
Το κάλεσμα ακούστε το προσεκτικά
Μη στέκεστε άλλο στα κατώφλια τα παλιά
Μη φράζετε το δρόμο άλλο
Γιατί αυτός που τελικά θα πληγωθεί
Είναι αυτός που κωλυσιεργεί
Ξέσπασε και μαίνεται έξω η μάχη η σφοδρή
Σε λίγο θα τρίξουν τα παραθύρια σας
Θα γκρεμιστούν οι τοίχοι οι τρανοί
Γιατί αλλάζουν, ναι
Αλλάζουν οι καιροί

Μανάδες ελάτε, ελάτε πατεράδες τώρα
Ελάτε απ’ όλη τη μεγάλη χώρα
Κι ό,τι δεν καταλαβαίνετε, μην το κρίνετε στιγμή
Οι γιοι κι οι θυγατέρες σας δεν ακούνε πια
Καμιά σας προσταγή
Ο παλιός σας δρόμος πολύ γρήγορα γερνάει
Κι απ’ τον καινούργιο, λέω, βγείτε
Αν δεν ξέρετε καλά να τον ακολουθείτε
Γιατί αλλάζουν, ναι, αλλάζουν
Αλλάζουν οι καιροί

Η γραμμή έχει χαραχτεί
Κι ακούστηκε η κατάρα σαν ιαχή
Αυτός που σήμερα ξέμεινε πίσω
Αύριο θα είναι πια μπροστά
Όπως και το σήμερα
Αύριο θα είναι χτες ξανά
Η τάξη γοργά ανατρέπεται και ξεθωριάζει
Όσο ο νους σου δεν το βάζει
Και έσχατοι έσονται οι πρώτοι
Ναι, έσχατοι έσονται οι πρώτοι
Γιατί αλλάζουν οι καιροί
Ω, ναι, αλλάζουν
Αλλάζουν οι καιροί.

Περί του IQ των χιμπατζήδων - τι αποφάνθηκε η επιστήμη.

2012-01-20T13:07:00.001+02:00

Τιμοκατάλογος καφενείου στην Πτολεμαΐδα...

2012-01-19T09:30:00.001+02:00

Μάλλον υδράργυρος... [από τη «Νίκη των τετριμμένων» του Kώστα Σφενδουράκη]

2012-01-18T10:02:00.001+02:00

Μάλλον υδράργυρος...
στον Γιώργο Πρίμπα
Τα ’χω χαμένα...
βρίσκομαι εδώ
χωρίς εμένα.

Γλώσσα ξυράφι
χωρίς φειδώ
πάνω μου γράφει:

Είσαι δικός μου,
είσαι ρωγμή
γυάλινου κόσμου

και θα ματώσω...
σε μια στιγμή
θα σε προδώσω!

Κοίτα πως βρέχει
μαύρη βροχή
σαν αίμα τρέχει.

Σχίζω τα μάτια
και την ψυχή
χίλια κομμάτια...

--------------------------

Δεν ξέρω πόσο δύσκολο είναι και μάλλον θα είναι πολύ, μια αφιέρωση να μεταφέρει και από τον τρόπο του αποδέκτη.
Ευχαριστώ από καρδιάς!

Εκτός πορείας

2012-01-17T18:44:00.000+02:00

Η παγωμένη
Επιφάνεια της λακκούβας
Και όχι το ξάστερο.

Στο περιρρέον
Που ασφυκτιά.

Εντός της πόλης
Πορείας εκτός.

Απουσία νηνεμίας
Ένα θρόισμα στολίδι
Στη μνήμη transistor
Με το Τρίτο στα FM.

Δημήτρης Ε. Σολδάτος – λήγω απ’ όλα

2012-01-17T18:40:00.007+02:00

ΣΥΝΤΑΞΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Μαζί μ’ εκείνους που πολέμησαν τον κατακτητή
Συνταξιοδοτήθηκαν και οι άλλοι
Που πολέμησαν για το κόμμα.
Ποιος θα τους κατηγορήσει
Επειδή δεν έκαναν αντίσταση
Στον φασισμό της ανάγκης;

Σους κουκουλοφόρους καταδότες όμως
Που συνταξιοδοτήθηκαν
Γιατί δήλωσαν αντιστασιακοί
Ποιος θα τους καταδώσει;

* * *

Στο ταμείο δίπλα - δίπλα θα σταθούν
Ο καταδότης κι ο πατριώτης.
Και όταν ο ένας θ’ απλώσει την παλάμη
Να πάρει την ψωροσύνταξη,
Ο άλλος θα τον χτυπήσει
Φιλικά στον ώμο
Με το χέρι που θα λείπει…

Αν η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο,
Ένα άδειο πιάτο δεν τρώγεται με τίποτα.

διαβάστε το e-book σε ελεύθερη ανάγνωση εδώ

Νίκη των τετριμένων [Κώστας Σφενδουράκης]

2012-01-17T18:24:00.003+02:00

διαβάστε το εδώ από τις εκδόσεις "Το Βακχικόν" [σε μορφή e-book για ελεύθερη ανάγνωση]

Η μνήμη των χεριών [Bαλάντης Βορδός]

2012-01-17T08:46:00.003+02:00

Η μνήμη των χεριών

Σ' ένα ηλεκτρικό καλοκαίρι
με τα ηλεκτρικά σου γενετήσια χέρια
να ψηλαφούν στιγμές αιώνια πρόσκαιρες
... για να θυμάσαι μετά από χρόνια
αγγίγματα μυστικά
συνομιλίες πίσω απ' τα μάτια
που έβρεχε και σύ εκεί ήσουν
και δεν ήσουν, ένα βιαστικό αστέρι
ένα τοπίο βιαστικό, για να θυμάμαι
όχι ξεκάθαρα τη μορφή σου
μα την μνήμη των χεριών σου
που μ' άγγιξαν σ' ένα ηλεκτρικό καλοκαίρι

μια μικρή στιγμή να θυμάμαι
ανάμεσα στις ασήμαντα μεγάλες.

«Αντίκτυπος Ουσίας»: Γεώργιος Βιζυηνός- Μάνος Χατζιδάκις, οι ορφικοί. [Απόστολος Θηβαίος]

2012-01-15T12:10:00.001+02:00

πηγή 24Γράμματα (διαβάστε το εδώ)

Υπάρχουν εποχές και άνθρωποι, που εμπεριέχουν και δημιουργούν, αντίστοιχα, τομές. Δεν εννούμε εκείνες τις ανανεωτικές φωνές, οι οποίες εξαντλούνται μες στα όρια της εξειδίκευσης ή ακόμα λησμονούνται όταν αποδειχθεί πως τα «καλέσματά» τους συνιστούσαν ρηχές επαναλήψεις και λαϊκισμούς. Με τον όρο «τομή» ή «χάσμα» θα θεωρήσουμε τις φυσικές παρουσίες, τις ιδέες και τις επινοήσεις εκείνες, οι οποίες επιφέρουν μια ριζική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντικρίζουμε και βιώνουμε το καθημερινό αίσθημα. Με άλλα λόγια, η τομή στην οποία αναφερόμαστε αποτελεί ουσιαστική αλλαγή και «προχώρημα» όταν κατορθώνει να στρέψει το βλέμμα μιας εποχής προς άλλες κατευθύνσεις. Όταν επιβεβαιώνει δηλαδή μια ισχυρή ροπή προς το «νέο», εκείνο που δεν είχε ειπωθεί, εκείνο που δεν είχε βιωθεί ως συναίσθημα ή ως σκέψη. Η επιβίωση μιας νέας, λοιπόν τάσης μες στο χρόνο και η διαρκής επικαιροποίησή του συνιστούν εκείνα τα χαρακτηριστικά, τα οποία, περισσότερα ίσως από άλλα μπορούν να εδραιώσουν και να καταστήσουν το «νέο» καθημερινό και κοινά αποδεκτό. Τούτα ως πρόλογος, ως μια γενική και επιφανειακή, ίσως θεώρηση εκείνου που καλείται «νέο» και το οποίο τόσο σθεναρά στηρίχτηκε από δύο Θρακιώτες δημιουργούς, ξεχωριστούς για τη ζωή και το έργο τους, κορυφές ανάμεσα στους ξεχωριστούς.
Ο Γεώργιος Βιζυηνός γεννήθηκε στο χωριό Βιζύη ή Βιζώ της Ανατολικής Θράκης το 1849. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας ο ελληνισμός εισέρχεται σε μια φάση αυθύπαρκτης παρουσίας στο παγκόσμιο σκηνικό, ξεπερνώντας αιώνες σκλαβιάς. Ετούτη η περίοδος, η οποία προσδιορίζεται κατά προσέγγιση από την εποχή της γέννησης του Έλληνα ηθογράφου θα αποτελέσει την απαρχή για την εγκαθίδρυση του νέου ελληνικού κράτους και την αυτονόμησή του από έναν τυρρανικό ζυγό, ο οποίος φρόντισε επί σειρά ετών να αποκλείσει κάθε πιθανότητα κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής εξέλιξης, περιορίζοντας το ελληνικό στοιχείο στα στενά όρια της επικράτειας, σε κλίμα αβεβαιότητας, φόβου και πνευματικής στειρότητας. Ο Βιζυηνός αποτελεί γόνο μιας ιδιαίτερα φτωχικής οικογένειας. Η πορεία του κρίνεται αντιστρόφως ανάλογη των προοπτικών του, χάρη κυρίως στην πρωτοβουλία ικανών πρεσβύτερων. Εκείνοι θα δουν και θα αξιολογήσουν την έφεση του νεαρού Βιζηνού , ως ένα κατεξοχήν προσόν για την προαγωγή του. Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Σωφρόνιος ο Β΄επιμελείται προσωπικώς το νεαρό Βιζυηνό και του παρέχει τα απαραίτητα μέσα για την ολοκλήρωση σπουδών υψηλού επιπέδου. Ο ίδιος κερδίζει την αποδοχή του από τους κύκλους των ελληνικών γραμμάτων, τόσο με τα εξαιρετικά, λογοτεχνικά δημιουργήματά του, όσο και με την γενικότερη ανανεωτική φωνή του. Αυτή που θα συνεισφέρει ώστε σήμερα ουδείς να μπορεί να αμφισβητήσει με οποιοδήποτε τρόπο την διηγηματική δεινότητα αλλά και τη βαθιά, φιλοσοφική του γνώση. Το τέλος του τραγικό. Ο εγκλεισμός του στο ψυχιατρείο, η περιφρόνηση του έρωτά του από το νεαρό κορίτσι της αριστοκρατικής οικογένειας, η φρούδα μα δίκαιη εμμονή του να εισέλθει στους κύκλους των ακαδημαϊκών θα συνδράμουν στην κατάρρευσή του και τελικά στον πρόωρο και αναξιοπρεπή του θάνατο. Η παρουσία του στα ελληνικά γράμματα κρίνεται ως ξεχωριστή, όχι μόνο για τη λαϊκή ματιά με το συγκλοστικό και αλάθητο αισθητήριο αλλά και για τις λαογραφικές αναφορές, τις οποίες τόσο εύχημα παραθέτει μες στη διηγηματική δραστηριότητα. Η σημερινή μεταφορά τους στο θέατρο, το γεγονός πως ακόμα στέκουν κορυφές ανάμεσα στα είδη βεβαιώνει, δίχως καμιά άλλη επιχειρηματολογία την επιβλητική παρουσία του Γεωργίου Βιζυηνού στα ελληνικά γράμματα. Με το νέο ήθος που προτείνει, λειτουργεί σαν ανανεωτής της ελληνικής διηγηματογραφίας, ενώ καταπιάνεται με το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού που ενσωματώνει και βιώνει όλα τα πάθη και τις συντριβές του ελληνισμού. Ο Βιζυηνός με τη μορφή του έργου του αποδεικνύει και εφαρμόζει την προσωπική ηθική του. Μια ηθική, η οποία αναγνωρίζει στο λαϊκό αίσθημα τα πιο αγνά συστατικά εκείνου που καλείται σε όλες τις εποχές και σε όλους τους καιρούς, «ανθρωπιά.»
Ο Μάνος Χατζιδάκις, από την άλλη, μεταγενέστερος, δημιουργεί και αυτός με τη σειρά του μια εκκωφαντική τομή στη νεοελληνική κοινωνία, συντάσσοντας ένα μουσικό λόγο, όπου το υπερέχον, λαϊκό αίσθημα αναδεικνύεται μέσα από τις φόρμες της πιο κλασσικής γνώσης. Γεννημένος στην Ξάνθη το 1925 ο Χατζιδάκις καταλύει κάθε περιορισμό στη μουσική και έπειτα στη σκέψη, διαμορφώντας μια τελειώς, προσωπική ματιά. Βλέμμα που δεν «ακούμπησε» μονάχα την τέχνη, μα προχώρησε για να αποκτήσει γρήγορα τις διαστάσεις μιας προφητικής παρότρυνσης προς τη συγκρότηση ενός νέου ήθους, μιας ελληνικότητας, η οποία ποτέ δεν αποτέλεσε καινοτομία, αλλά καλύτερα δισταγμό και λανθάνουσα ατομικότητα, δυτικοτραφή, ρηχή και ανέσπερη. Ο Μάνος Χατζιδάκις, ήδη από το περίφημο λόγο του σχετικά με το ρεμπέτικο, έκανε σαφή την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα πνευματικό υπόβαθρο, κατάλληλο να προσληφθεί από τη λαϊκή τάξη, αλλά και εξαιρετικά περιφρονητικό απέναντι στην ακαδημαϊκή κοινότητα ενός υπό μελέτη ελληνισμού, τον οποίο μήτε διδάσκονταν, μηδέ ένιωθαν μέσα τους οι Έλληνες. Και αν υπάρχει κάτι που μπορεί να αποδοθεί ως προσφορά συλλογική εκ μέρους του Χατζιδάκι είναι, περισσότερο από τη μουσική του παραγωγή, η διατύπωση αυτής της ελληνικότητας, μιας αληθινής προέκτασης του ιστορικού παρελθόντος. Η αισθητική αγωγή που προτείνει περιλαμβάνει την ιστορικότητα ως έναν παράγοντα έγχρονο, ζωντανό και εξελίξιμο. Ο Χατζιδάκις συλλαμβάνει, εκπέμπει και διαμορφώνει, ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια από το θάνατό του όλα εκείνα τα ακριβή και δυσδιάκριτα στοιχεία που κατέστησαν το «ελληνικό» λαμπρό, ως πρότυπο συμπεριφοράς, καλλιτεχνικής δράσης και δημιουργικής ανατροπής.
Οι σύντομες και αντιστρόφως ανάλογες προς το μέγεθος και την προσφορά των δύο προσωπικοτήτων, αναφορές παρουσιάζουν ένα βασικό, κοινό στοιχείο. Τούτο δεν είναι άλλο από τη θρακική καταγωγή, τις ορφικές καταβολές. Δεν πρόκειται για μια βεβιασμένη επισήμανση, μήτε για μια παρατήρηση δίχως περισσότερο βάθος. Εκτίμηση πολλών συνιστά το γεγονός πως σε τούτη τη γωνιά του ελληνισμού, ετούτο το πολιτιστικό σταυροδρόμι, η μίξη διαφόρων, εθνολογικών κοινοτήτων συνέβαλε στη δημιουργία μιας πολυσυλλεκτικής, πολιτισμικής πραγματικότητας, όπου το νέο βρίσκει χώρο για να σπαρθεί, να ανθίσει και να δώσει καρπό, παρά τις φαινομενικές, πολιτικές και μόνο δυσλειτουργίες. Ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας της Θράκης κατά τον προηγούμενο αιώνα, λαμβάνοντας υπόψην τις μετακινήσεις των πληθυσμών αλλά και την αρμονική, τελικά συνύπαρξή τους αποτέλεσε ένα κληροδότημα για εκείνους που γνώριζαν και κατείχαν το τάλαντο των αισθήσεων.
Οι δύο προαναφερθέντες, λοιπόν δημιουργοί, ο καθένας από το δικό του μετερίζι και μες στη δική του εποχή, εξαργύρωσαν ετούτη την πραγματικότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν τίθεται σαφώς ζήτημα ελληνικότητας, αφού και για τους δύο, το στοιχείο αυτό εξηγείται και αναδεικνύεται πρώτιστα, ως οικουμενικό. Τόσο ο Βιζυηνός, όσο και ο Χατζιδάκις εστιάζουν στη διαμόρφωση ενός ήθους, νέου και ισχυρού, ενός ήθους, το οποίο μοιάζει να αφορά συλλογικά τον άνθρωπο, δίχως καμιά εμβάθυνση ή εξειδίκευση σε στοιχεία , όπως η καταγωγή. Είναι εθνικοί ακριβώς γιατί για αυτούς ο λόγος και η τέχνη κατέχουν ως πατρίδα τους τον άνθρωπο, εκείνον που ξεπερνά και στέκει πάνω από τόπους και τοπικιστικές ακαμψίες. Και το στοιχείο μιας κοινής αρχής εντοπίζουν και με ένα μαγικό τρόπο κατορθώνουν να το ανασύρουν από τα αβαθή της ελληνικής ψυχής.
Ο Γεώργιος Βιζυηνός, σε όλα του τα έργα, στηρίζει τη διηγηματογραφία του κυρίως στην απεικόνιση μιας πραγματικότητας, η οποία συνθέτει τα στοιχεία της εντόπιας σωσμένης ή βιούμενης παράδοσης από τη μια και από την άλλη τους σιωπηρούς και άγραφους κανόνες που πρέπει να διέπουν τον «καινούριο», τον άνθρωπο ενός νέου αιώνα. Η συνύπαρξη παράδοσης και επικαιρότητας ισορροπούν με την πρόθεση του Θρακιώτη δημιουργού να καταθέσει μια προσωπική φιλοσοφία πολύ μακρινή και ξένη προς τη συμφεροντολογική προσέγγιση της αναδυόμενης ατομικότητας. Και το κατορθώνει. Με τη δημιουργία χαρακτήρων που αντέχουν στο χρόνο ακριβώς εξαιτίας ετούτων των προσόντων τους.
Την ίδια στιγμή ο Χατζιδάκις, με τις μουσικές του προτάσεις κατορθώνει να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της τέχνης του, εισάγοντας τον κλασσικό ήχο, με τα όργανα και τις συγχορδίες του ως περιφερειακό και υποστηρικτικό στην έγχορδη, ελληνική παράδοση. Ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης κοσμεί την παγκόσμια, μουσική παραγωγή με τις ελληνικές επιρροές και τη μεταβυζαντινή προσέγγιση των ήχων. Μοιάζει κάποτε αναχρονιστικός, μα τούτο συμβαίνει στοχευμένα. Διότι ο Χατζιδάκις, όπως και ο Βιζυηνός δεν επιθυμούν απλά να σχηματοποιήσουν μια νέα, καλλιτεχνική πραγματικότητα, ξεκάθαρα ελληνική, μα ταυτόχρονα θέλουν να διατηρήσουν ζωντανή την παράδοση, όχι ως σπουδή, μα ως συναίσθημα. Πρώτιστα ως συναίσθημα. Και αν αγγίζουν το περιθώριο τόσο απροκάλυπτα, είτε με τη δημιουργία περσόνων είτε με τη μεταβίβαση στην αρμονία του λαϊκού, ρεμπέτικου τρόπου ζωής, τούτο το πράττουν για να δικαιολογήσουν και να καταστήσουν το «ελληνικό» και πάλι «οικουμενικό», ανασύροντας την ταυτότητά του μες από τα συντρίμια και τα σίδερα της δυτικής, αθρόας εισαγωγής «οικοδομικών υλικών.» Οι δυο τους καθορίζουν τον καινούριο, ιστορικό χρόνο, τον ελληνικό.
Δεν θα αποπειραθεί ο γράφων να επισημάνει τεχνικά στοιχεία των δύο δημιουργών. Ίσως γιατί τούτο συνιστά αντικείμενο χιλιοειπωμένο και ζήτημα, του οποίου η προσέγγιση απαιτεί μια εκτεταμένη ανάλυση μουσικής και λόγου. Μια τόσο εξειδικευμένη αναφορά δεν θα επιτρέψει στον αναγνώστη να διακρίνει την πρόθεση. Και αυτή δεν είναι άλλη από την ανάδειξη δύο καινοτόμων προσωπικοτήτων, οι οποίες με εργαλείο το λόγο και την αισθητική του ήχου κατόρθωσαν να μεταφέρουν απτή τη σύνθεση της «ελληνικότητας», έτσι όπως την προσέλαβαν ήδη από τον τόπο καταγωγή τους.
Ζήτημα αποφασιστικής σημασίας συνιστά το αισθητήριο των δύο δημιουργών, οι οποίοι διέκριναν πως η αναγκαία αλλαγή απαιτεί τη στροφή προς το λαϊκό συναίσθημα, μια και τούτο, επί σειρά αιώνων, ακόμα και μες στις πιο δύσκολες συγκυρίες κατόρθωσε να θρέψει τον καημό των ανθρώπων, να τους προσφέρει παρηγοριά, να τραγουδήσει τα πάθη τους, να τα κάνει γέλιο ή δάκρυ και να τα διασώσει στα στόματά μας σήμερα, όχι ως κάτι νεκρό και πεπερασμένο, μα ως ένα υλικό ζωντανό και πολύγωνο, ικανό ακόμα και σε τούτους τους καιρούς να μας υπενθυμίσει τον αντίλαλο περασμένων αιώνων, να μας συνεφέρει και να μας κατευθύνει σε τούτα τα ανεξέλεγκτα χρόνια.

Θρακικός ΑντίκΤυπος

2012-01-15T11:15:00.002+02:00

Ο Θρακικός ΑντίκΤυπος, ένα νέο ηλεκτρονικό περιοδικό, ένθετο του 24grammata.com, παρουσιάζεται από σήμερα 15/01/2012 στη σελίδα: εδώ

Μεταξύ των άρθρων εδώ μπορείτε να βρείτε και να κατεβάσετε σαράντα δύο (42) e-book.

"Αγραφον" - "Ιερά Οδός" [Άγγελος Σικελιανός]

2012-01-14T21:33:00.002+02:00

Επροχωρούσαν έξω από τα τείχη
της Σιών ο Ιησούς και οι μαθητές Του,
σαν, λίγο ακόμα πριν να γείρει ο ήλιος,
ζυγώσανε αναπάντεχα στον τόπο
που η πόλη έριχνε χρόνια τα σκουπίδια,
καμένα αρρώστων στρώματα, αποφόρια,
σπασμένα αγγειά, απορρίμματα, ξεσκλίδια…

Κ’ εκεί, στον πιο ψηλό σωρόν απάνω,
πρησμένο, με τα σκέλια γυρισμένα
στον ουρανό, ενός σκύλου το ψοφίμι,
που – ως ξαφνικά ακούοντας, τα κοράκια
που το σκεπάζαν, πάτημα, το αφήκαν –
μια τέτοια οσμήν ανάδωκεν, οπού όλοι
σα μ’ ένα βήμα οι μαθητές, κρατώντας
στη φούχτα τους την πνοή, πισωδρομήσαν…

Μα ο Ιησούς, μονάχος προχωρώντας
προς το σωρό γαλήνια, κοντοστάθη
και το ψοφίμι εκοίταζε· έτσι, πόνας
δεν εκρατήθη μαθητής και Του ‘πεν
από μακρά: «Ραββί, δε νιώθεις τάχα
τη φοβερήν οσμή και στέκεσ’ έτσι;»

Κι Αυτός, χωρίς να στρέψει το κεφάλι
απ’ το σημείο που κοίταζε, αποκρίθη:
«Τη φοβερήν οσμήν, εκείνος πόχει
καθάρια ανάσα, και στη χώρα μέσα
την ανασαίνει, όθ’ ήρθαμε… Μα τώρα
αυτό που βγαίνει απ’ τη φτορά θαμάζω
με την ψυχή μου ολάκερη… Κοιτάχτε
πώς λάμπουνε τα δόντια αυτού του σκύλου
στον ήλιο· ως το χαλάζι, ωσάν το κρίνο,
πέρα απ’ τη σάψη, υπόσκεση μεγάλη,
αντιφεγγιά του Αιώνιου, μα κι ακόμα
σκληρή του Δίκαιου αστραπή κ’ ελπίδα!»

Έτσ’ είπ’ Εκείνος· κ’ είτε νιώσαν ή όχι
τα λόγια τούτα οι μαθητές, αντάμα,
σαν εκινήθη, ακλουθήσαν και πάλι
το σιωπηλό Του δρόμο

Και να τώρα,
βέβαια στερνός, το νου μου πώς σ’ εκείνα,
Κύριε, τα λόγια Σου γυρίζω, κι όλος
μια σκέψη στέκομαι μπροστά Σου: Α!… δώσε,
δος και σ’ εμένα, Κύριε, ενώ βαδίζω
ολοένα ως έξω απ’ της Σιών την πόλη,
κι από τη μια της γης στην άλλην άκρη
όλα είναι ρείπια, κι όλα είναι σκουπίδια,
κι όλα είναι πτώματα άθαφτα που πνίγουν
τη θεία πηγή τ’ ανασασμού, ή στη χώρα
είτ’ έξω από τη χώρα· Κύριε, δος μου,
μες στην φριχτήν οσμή όπου διαβαίνω,
για μια στιγμή την άγια Σου γαλήνη,
να σταματήσω ατάραχος στη μέση
απ’ τα ψοφίμια, και ν’ αδράξω κάπου
και στη δική μου τη ματιάν έν’ άσπρο
σημάδι, ως το χαλάζι, ωσάν το κρίνο·
κάτι να λάμψει ξάφνου και βαθιά μου,
έξω απ’ τη σάψη, πέρα από τη σάψη
του κόσμου, ωσάν τα δόντια αυτού του σκύλου,
που, ω Κύριε, βλέποντάς τα εκειό το δείλι,
τα ‘χες θαμάσει, υπόσκεση μεγάλη,
αντιφεγγιά του Αιώνιου, μα κι αντάμα
σκληρή του Δίκαιου αστραπή κ’ ελπίδα!

Aπό τη νέα πληγή που μ' άνοιξεν η μοίρα
έμπαιν' ο ήλιος, θαρρούσα, στην καρδιά μου
με τόση ορμή, καθώς βασίλευε, όπως
από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι π' ολοένα
βουλιάζει.
Γιατί εκείνο πια το δείλι,
σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει
ν' αρμέξει ζωή απ' τον έξω κόσμον, ήμουν
περπατητής μοναχικός στο δρόμο
που ξεκινά από την Aθήνα κ' έχει
σημάδι του ιερό την Eλευσίνα.
Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα
σα δρόμος της Ψυχής.
Φανερωμένος
μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε
αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια
γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα
αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν,
με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους.

Mα παραπέρα, σα να χάθη ο κόσμος
κ' έμειν' η φύση μόνη, ώρα κι ώρα
μιαν ησυχία βασίλεψε. K' η πέτρα
π' αντίκρισα σε μια άκρη ριζωμένη,
θρονί μου φάνη μοιραμένο μου ήταν
απ' τους αιώνες. K' έπλεξα τα χέρια,
σαν κάθισα, στα γόνατα, ξεχνώντας
αν κίνησα τη μέρα αυτή ή αν πήρα
αιώνες πίσω αυτό τον ίδιο δρόμο.

Mα να· στην ησυχία αυτή, απ' το γύρο
τον κοντινό, προβάλανε τρεις ίσκιοι.
Ένας Aτσίγγανος αγνάντια ερχόταν,
και πίσωθέ του ακλούθααν, μ' αλυσίδες
συρμένες, δυο αργοβάδιστες αρκούδες.

Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μου
και μ' είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσω
να τον κοιτάξω, τράβηξε απ' τον ώμο
το ντέφι και, χτυπώντας το με τό 'να
χέρι, με τ' άλλον έσυρε με βία
τις αλυσίδες. K' οι δυο αρκούδες τότε
στα δυο τους σκώθηκαν, βαριά.
H μία,
(ήτανε η μάνα, φανερά), η μεγάλη,
με πλεχτές χάντρες όλο στολισμένο
το μέτωπο γαλάζιες, κι από πάνω
μιαν άσπρη αβασκαντήρα, ανασηκώθη
ξάφνου τρανή, σαν προαιώνιο νά 'ταν
ξόανο Mεγάλης Θεάς, της αιώνιας Mάνας,
αυτής της ίδιας που ιερά θλιμμένη,
με τον καιρόν ως πήρε ανθρώπινη όψη,
για τον καημό της κόρης της λεγόνταν
Δήμητρα εδώ, για τον καημό του γιου της
πιο πέρα ήταν Aλκμήνη ή Παναγία.
Kαι το μικρό στο πλάγι της αρκούδι,
σα μεγάλο παιχνίδι, σαν ανίδεο
μικρό παιδί, ανασκώθηκε κ' εκείνο
υπάκοο, μη μαντεύοντας ακόμα
του πόνου του το μάκρος, και την πίκρα
της σκλαβιάς, που καθρέφτιζεν η μάνα
στα δυο πυρά της που το κοίτααν μάτια!

Aλλ' ως από τον κάματον εκείνη
οκνούσε να χορέψει, ο Γύφτος, μ' ένα
πιδέξιο τράβηγμα της αλυσίδας
στου μικρού το ρουθούνι, ματωμένο
ακόμα απ' το χαλκά που λίγες μέρες
φαινόνταν πως του τρύπησεν, αιφνίδια
την έκαμε, μουγκρίζοντας με πόνο,
να ορθώνεται ψηλά, προς το παιδί της
γυρνώντας το κεφάλι, και να ορχιέται
ζωηρά.
K' εγώ, ως εκοίταζα, τραβούσα
έξω απ' το χρόνο, μακριά απ' το χρόνο,
ελεύτερος από μορφές κλεισμένες
στον καιρό, από αγάλματα κ' εικόνες·
ήμουν έξω, ήμουν έξω από το χρόνο.

Mα μπροστά μου, ορθωμένη από τη βία
του χαλκά και της άμοιρης στοργής της,
δεν έβλεπα άλλο απ' την τρανήν αρκούδα
με τις γαλάζιες χάντρες στο κεφάλι,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του κόσμου, τωρινού και περασμένου,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του πόνου του πανάρχαιου, οπ' ακόμα
δεν του πληρώθη απ' τους θνητούς αιώνες
ο φόρος της ψυχής.
Tι ετούτη ακόμα
ήταν κ' είναι στον Άδη.
Kαι σκυμμένο
το κεφάλι μου κράτησα ολοένα,
καθώς στο ντέφι μέσα έριχνα, σκλάβος
κ' εγώ του κόσμου, μια δραχμή.
Mα ως, τέλος,
ο Aτσίγγανος ξεμάκρυνε, τραβώντας
ξανά τις δυο αργοβάδιστες αρκούδες,
και χάθηκε στο μούχρωμα, η καρδιά μου
με σήκωσε να ξαναπάρω πάλι
το δρόμον οπού τέλειωνε στα ρείπια
του Iερού της Ψυχής, στην Eλευσίνα.
K' η καρδιά μου, ως εβάδιζα, βογκούσε:
"Θά 'ρτει τάχα ποτέ, θε νά 'ρτει η ώρα
που η ψυχή τής αρκούδας και του Γύφτου,
κ' η ψυχή μου, που Mυημένη τηνε κράζω,
θα γιορτάσουν μαζί;"
Kι ως προχωρούσα,
και βράδιαζε, ξανάνιωσα απ' την ίδια
πληγή, που η μοίρα μ' άνοιξε, το σκότος
να μπαίνει ορμητικά μες στην καρδιά μου,
καθώς από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι που ολοένα
βουλιάζει. Kι όμως τέτοια ως να διψούσε
πλημμύραν η καρδιά μου, σα βυθίστη
ως να πνίγηκε ακέρια στα σκοτάδια,
σα βυθίστηκε ακέρια στα σκοτάδια,
ένα μούρμουρο απλώθη απάνωθέ μου,
ένα μούρμουρο,
κ' έμοιαζ' έλλε:
"Θά 'ρτει."

Από το 1932...

2012-01-09T19:17:00.002+02:00

(Φιλολάου 09-01-2012)

... μέχρι το 2011

Μια γνωριμία με το έργο του Ιωάννη Τσάμη - «ΤΕΧΝΗ ΛΑΪΚΗ» [Απόστολος Θηβαίος]

2012-01-08T11:13:00.000+02:00

πηγή 24Γράμματα (διαβάστε το εδώ)

Η λαϊκή τέχνη, εκείνη που επιζεί μες στα ελληνικά σπίτια και εξελίσσεται, πέρα από μεθόδους εργαστηριακές, ενσωματώνοντας τους καημούς, τις ανησυχίες και τις πιο εσωτερικές αγωνίες των ανθρώπων, συνιστά ένα στοιχείο ελληνικό. Σηματοδοτεί και ορίζει σε όλες τις ιστορικές περιόδους την ελληνικότητα, έτσι όπως γίνεται αντιληπτή, ως αίσθηση και ως ιστορική διαδρομή. Συμπυκνώνει το αίσθημα μιας εποχής, την προσδιορίζει και δεν είναι λίγες οι φορές που τεχνίτες απλοί έχουν χαρακτηρίσει ολόκληρες εποχές με τη στάση, την άποψη ή το έργο τους

Κανείς πια δεν αμφισβητεί το λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο Χατζημιχάλη, τον Λέσβιο, αυτοδίδακτο δημιουργό, ο οποίος ανέπτυξε την τέχνη του μες στο περιβάλλον της γενέτειράς του. Οι πολύχρωμες απεικονίσεις, η τομή που πραγματοποιείται ανάμεσα στη βυζαντινή τεχνοτροπία και την άφιξη των μοντέρνων, δυτικών τάσεων, η άντληση υλικού από την ελληνική ιστορία και μυθογραφία, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Διγενής Ακρίτας, ο Κολοκοτρώνης, ο Αθανάσιος Διάκος, δεσπόζουν μες στο έργο του Θεόφιλου. Δεν γυρεύει τα βαθιά νοήματα, δεν μελετά τα εσωτερικά, ψυχολογικά κίνητρα των ηρώων του. Τουλάχιστον όχι στοχευμένα. Ο Θεόφιλος διαποτίζει το έργο του με την αθωότητα μιας δημιουργικής αφέλειας, η οποία θεωρεί τον κόσμο στις ταπεινές, δυο διαστάσεις του, δίχως την ανάγκη για την ύπαρξη βάθους στις επιφάνειες. Ο Θεόφιλος, ένας κατεξοχήν λαϊκός ζωγράφος κατορθώνει να εισάγει στο έργο του όλη την ατμόσφαιρα της ελληνικής μυθιστορίας, να συγκινήσει και να ομορφύνει τις επιφάνειες και τα αντικείμενα. Και εκείνα στα αλήθεια ομορφαίνουν, γιατί το δημιούργημα της τέχνης είναι σε τούτη την περίπτωση καλό, με την έννοια του αγαθού και αληθινό, ως ειλικρινής έκφραση εντυπώσεων και συναισθημάτων.

Η αναφορά στο παράδειγμα του ζωγράφου Θεόφιλου αναφέρθηκε ως μια συγκλονιστική ένδειξη της δυναμικής που διατηρεί η απλή, ειλικρινής τέχνη, εκείνη που εκφράζει, όπως ο λόγος ή οι κινήσεις τις προθέσεις και τα συναισθήματα του δημιουργού και της εποχής. Άνθρωποι σαν τον Θεόφιλο, λοιπόν, ικανοί και άξιοι τεχνίτες για να τραγουδήσουν τις πιο τραχιές και απλές αγωνίες θα υπάρξουν πολλοί σε τούτο τον τόπο. Καλλιτέχνες με μια ορμή εσωτερική και ελληνική πρώτιστα, οι οποίοι στέκονται με έναν αξιοθαύμαστο σεβασμό, με τις αισθήσεις τους οξυμένες, παρακολουθώντας την οδοσήμανση του καιρού. Σε τούτη την κατηγορία εντάσσεται και ο Καλυβιώτης, ερασιτέχνης ζωγράφος Ιωάννης Τσάμης.
Πρόκειται περί μιας εξαιρετικής έκπληξης όταν διαπιστώνει κανείς τόσο την αισθητική του ανθρώπου αυτού, όσο και τη δημιουργική ποικιλία, την οποία παρουσιάζει το έργο του. Σχέδια με κάρβουνο, λαδομπογιά, αγιογραφίες με την ατέλεια ενός ανθρώπινου χεριού, οι οποίες όμως όχι μόνο δεν χάνουν τη θρησκευτικότητά τους, αλλά διατηρούν πιο έντονο το αυστηρό και καθαγιαστικό ύφος. Τα ημερολόγια του Τσάμη, καλαντάρια με θαυμάσιες συλλήψεις και απεικονίσεις των μηνών, αποδεικνύουν τη βαθιά γνώση που συνοδεύει τούτο τον τεχνίτη. Μια γνώση σφαιρική, μια προσέγγιση αντίστοιχη με εκείνη την οποία τόσο εύστοχα πραγματοποίησε ο Ηλίας Πετρόπουλος την εποχή του Μεσοπολέμου, διατηρεί ο Τσάμης, εντάσσοντας την «εθνική συνείδηση», αγγίζοντας τα περιθώρια των πραγμάτων μες στα σχέδια και τις αποχρώσεις των έργων του.

Η θρησκευτικότητα συνιστά ένα από τα θέματα του Τσάμη. Το θεϊκό, όπως και κάθε τι, μες στη ζωγραφική του, ταπεινώνεται στο ύψος του ανθρώπου, δεν αφορά πια μια ανέγγιχτη, δεσμευτική παράδοση, η οποία δεν θα εξελιχθεί και δεν θα «σπάσει» σε μια νέα και πιο επίκαιρη έκφανση. «Ο Άη Γιάννης ξυπνά και αντικρίζει δυο νέα παιδιά που κάνουν έρωτα σε ένα δέντρο και τούτο δεν είναι όμορφο και χριστιανικό», γράφει ο Ιωάννης Τσάμης σε κάποιον από τους πίνακές του. Και έτσι η θρησκευτική ευλάβεια, την οποία ως τέτοια μεταλαμπαδεύει και συσσωρεύει η βυζαντινή εκκλησία, αποκτά στο ζωγράφο από τη γη του Φενεού, μια νέα χρησιμότητα, αν ο δόκιμος τούτος όρος κρίνεται χρήσιμος. Ο νέος άνθρωπος, ο καινούριος, εκείνος που τρέφεται πια με νέες αγωνίες και επιδιώκει νέες προοπτικές, θέλει και τελικά το καταφέρνει να δει το υψηλό και άπιαστο να ταπεινώνεται εμπρός του, να υιοθετεί διαστάσεις ανθρώπινες και τούτο είναι μια επαναλαμβανόμενη τομή στα κατεστημένα τόσο της τέχνης όσο και της θρησκείας. Ο Τσάμης δεν λιγοψυχεί, τολμά και μπλέκει το ερωτικό με το χριστιανικό, ακολουθώντας εκείνο το δόγμα που επιβραβεύει τον αιρετικό, με την έννοια της καινοτομίας, τρόπο σκέψης, εκείνο που είναι τόσο ερωτικός και για τούτο το λόγο ανθρώπινος. Στον Τσάμη άνθρωπος και Θεός συναντώνται στους τόπους των ερώτων, στις απόλυτες εξάρσεις των σωμάτων. Ο άνθρωπος ενώπιον του έρωτα και του Θεού, δίχως να διαχωρίζονται τούτα τα μέσα. Ο Τσάμης ζωγραφίζει τον ίδιο Θεό, είτε πρόκειται για τον εκείνον που δίνεται στον έρωτα ή στο φόνο ή σε εκείνο που καλείται υπερβατικό. Πρόκειται για το Θεό των ανθρώπων, για εκείνον που τον θέλει ο άνθρωπος να ζει και να υπάρχει γήινος, χωματένιος μες στον ίδιο τόπο, στον παρόντα χρόνο.

«Γυναίκα δίχως πρόσωπο», «Στάλιν», με τα εξαίσια, γυάλινα μάτια, δοκιμές πάνω σε ασκήσεις του ρεμπέτικου, του λαϊκού, απεικονίσεις εσωτερικών χώρων, με εξαιρετικές, χρωματικές ακρίβειες. Τα πρόσωπα στα έργα του Τσάμη κατέχουν κάτι από τη ζωγραφική του Μπόντσογλου. Γυάλινα μάτια, θαμπά πρόσωπα, όχι στις γραμμές μα στο σύνολό τους, ως είδωλα παλαιών ανθρώπων.

Δεν πρέπει δε να λησμονήσουμε πως ο Ιωάννης Τσάμης δεν προχωρά σε μιμήσεις, αλλά καταπιάνεται με μια προσωπική θεματογραφία, η οποία κυριαρχείται από το ανθρώπινο στοιχείο. Η φύση δεν απουσιάζει από τα έργα του. Παρούσα, ως επισήμανση των καταβολών του καλλιτέχνη, υφίσταται διακριτική, σε δεύτερο ρόλο, ενώ εκείνο που κυριαρχεί είναι το πρόσωπο και οι εντάσεις του.

Σίγουρα πρόκειται για μία ζωγραφική με ενδιαφέρον και βάθος. Ο Ιωάννης Τσάμης συνεχίζει την παράδοση μιας επιφανειακής ζωγραφικής, της οποίας το ενδιαφέρον έγκειται στις προσωπογραφίες, τις συνθέσεις και τα άκρως ρεαλιστικά βλέμματα. Γυάλινα, ισχυρά, άλλοτε εφιαλτικά ή σκυθρωπά έλκουν αδιαμφισβήτητα την κοινή αισθητική. Το παρελθόν ενσωματώνεται στο παρόν του καλλιτέχνη και έτσι τίποτα δεν ζει λιγότερο από το όριο που επιβάλλει η έντασή του.

Ο Ιωάννης Τσάμης, γεννηθείς στην Αθήνα το Μάη του 1968, κατοικεί στην πόλη των «εθνικών», ενώ γενέτειρα και πατρίδα του αναγνωρίζει την αρχαία γη του Φενεού.

Η ποιήτρια Ντόρα Βλάσση

2012-01-08T10:45:00.000+02:00

στη σελίδα «Α3. Σύγχρονοι Λογοτέχνες» του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «24Γράμματα» παρουσιάζεται αυτή τη βδομάδα η ποιήτρια Ντόρα Βλάσση.

Διαβάστε: εδώ

Eυτυχώς!

2012-01-07T11:14:00.002+02:00

Aπό την Καθημερινή - διαβάστε εδώ.

Το παράδειγμα της Ουγγαρίας είναι άκρως διδακτικό για τους Έλληνες πολιτικούς. Μια κυβέρνηση η οποία αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της ρήξης με τους εταίρους της, το ΔΝΤ και τις αγορές πληρώνει ακριβά το τίμημα. Οι υπερήφανες απειλές και η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων για έναν «άλλο δρόμο» οικονομικής πολιτικής έχουν ημερομηνία λήξεως. Και συνήθως αυτή η λήξη συμπίπτει με την έλλειψη ρευστού και την αγανάκτηση όσων πίστεψαν σε υποσχέσεις και αντ' αυτών δεν πληρώθηκαν τις συντάξεις και τους μισθούς τους...

Ευτυχώς!
Ευτυχώς που εδώ σε μας είναι καλά παιδιά και ακούνε.
Oπότε σύμφωνα με το σχεδιασμό με δύο άνεργους κι ένα ταξιτζή σε κάθε σπίτι αναμένεται να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα μέσα στο 2012...

Electric Guitar

2012-01-06T19:42:00.001+02:00

(Jimi Hendrix & John McLaughlin)

(Pete Cosey)

(Frank Zappa)

Φίλοι

2012-01-04T10:47:00.003+02:00

Στα χρόνια της επιβίωσης

Ποιοι να ‘χουμε;

Ποιος ξέρει τι και από που

Δεν έχουμε

Έτοιμα να μας κάνουνε

Φτασμένους.

Κι αν όποτε στο χαρτί

Δυο τρία λόγια

Έχουμε

Έτσι

Για να αντέχουμε τη ζήση.

Υδρόγειες περιηγήσεις στον κόσμο των πραγμάτων [M. Καλειδοσκόπιο - 24Γράμματα]

2012-01-03T18:53:00.002+02:00

Υδρόγειες περιηγήσεις στον κόσμο των πραγμάτων.

Επίσημη παρουσίαση του πρώτου θέματος (καπνός): 05/02/2012

Αποστολές κειμένων, φωτογραφιών σπάνιου υλικού που αφορούν τη λογοτεχνική, ιστορική ή λαογραφική πτυχή της ζωής των «πραγμάτων», στο email (του Απόστολου Θηβαίου): thivaios@24grammata.com

αναλυτικά διαβάστε: εδώ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ - ΤΕΥΧΟΣ 17 - Γεωργία Τρούλη - Εκ προμελέτης

2012-01-03T07:53:00.001+02:00

κατεβάστε το εδώ

Γη [Γιώργος Βέης]

2012-01-02T10:54:00.006+02:00

Γη.

Έλα, είναι καθαρή ως πέρα η παραλία,
την ακούς, δεν την έχεις, απλώς σε αναγνωρίζει

θέλει να σου δείξει την έκπληξη τα καλά νέα

υπάρχει όπως οι βεβαιότητες των πλανητών

από εδώ μπορεί ν’ αρχίσει το ταξίδι λόγος

στους ορίζοντες του στήθους, στη μετώπη δάφνη

ορυζώνες, αφροί φιλόξενοι, κύματα σπονδών

στη στροφή ο Ινδικός, της Κένυας τα φώτα

η στεριά από στοργή, η άμμος από μάλαμα

γίνεσαι με το θαλασσινό νερό ο φύλακας

των μέτρων, των διαστάσεων, των ονείρων όλων

καθώς κομήτες θα συναντήσουν μόνο τη σκέψη

μας τη ώρα αυτή ∙ έλεος, η τύχη, η δόξα

είναι γεμάτη φως ακόμα η γλώσσα μας νησί.

(αντί επιμύθιου)

«Το ποίημα, καλέ μου, πρέπει να λέει μια ιστορία,

να έχει αρχή, μέση και φινάλε,

έναν έστω υποτυπώδη μύθο,

κάτι τέλος πάντων

που ν’ αφήνει τη γεύση μιας αφήγησης»,

μου έλεγε συχνά τα τελευταία χρόνια ο Γιάννης Βαρβέρης.

Κι είχε δίκιο όπως πάντα άλλωστε.

Το ποίημα συνιστά στο διηνεκές μια περιπέτεια,

μια παρατεταμένη σκιαμαχία με το ανείπωτο.

Γιώργος Βέης.

Πίθος των Δαναΐδων.

2012-01-01T19:45:00.000+02:00

Σύννεφο της δύσης

άστρο της αυγής

ποιο αίνιγμα να λύσεις;

ποιο ψέμα να δοθείς;

Ποια πεταλούδα πέταγμα;

ποιος έρωτας λυτρώνει;

ποια λησμονιά στα πέλαγα;

ποια μοναξιά ζυγώνει;

Σα Δαναΐδων πίθος

που λέξεις να ειπωθούν;

σα Σίσυφου το πάθος

που ποίμα να εκφραστούν;

(18 Μαίου 2010)

Αναστάσιος Ζαφειριάδης και Χριστόφορος Νικολάου - Χακί Χαϊκού - Στρατευμένη ποίηση

2012-01-01T19:44:00.000+02:00

στη σελίδα «Α3. Σύγχρονοι Λογοτέχνες» του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «24Γράμματα» παρουσιάζονται αυτή τη βδομάδα αποσπάσματα από το βιβλίο των Αναστάσιο Ζαφειριάδη και Χριστόφορου Νικολάου: "Χακί Χαϊκού - Στρατευμένη ποίηση"

διαβάστε εδώ